Yogini op de rand van de afgrond

Vroeger, toen ik nog ‘gewoon’ onderneemster en yogini was, kon ik ongestoord mijn werk doen. Even mediteren op mijn 3e oog, wat oefeningen voor mijn creativiteitschakra en ik kon knallen. Mijn brein braakte de meest briljante projecten uit, ik bouwde websites, monteerde filmpjes, organiseerde waarmaakdagen, runde een stichting voor hartwerkers en gangmakers, gaf yogalessen en coaching, kookte veel en graag voor vrienden en ging ik vaak op pad voor workshops en retraites. En ik had ook nog een lieve vriend die mij helemaal vrijliet in alles wat ik deed. Ik stond bekend als iemand die veel gedaan kreeg in weinig tijd.  Ja, dat waren de dagen toen er nog 24 uur in een dag zaten waarvan ik de helft aan mijn welverdiende nachtrust, dutjes en meditaties besteedde. Helaas was dat een mooi en ver verleden waar ik met weemoed aan terugdenk.

Van 24 uur naar één belangrijk moment
Als twee mensen van elkaar houden, kan een ongelukje op de loer liggen. Van die ongelukjes die ervoor zorgen dat je negen maanden later midden in de nacht de longen uit je lijf gilt. Terwijl je in een opblaasbad ligt. Aan de ene kant de vroedvrouw die half in slaap is gesukkeld en aan de andere kant je lieftallige echtgenoot wiens bloed je uit zijn handen hebt geknepen. En na 10 uur? Dan komt daar opeens een heel klein wezentje uit je geboortekanaal gefloept. Dat is wel één van de meest briljantste trucjes van Moeder Natuur. Zodra je dat glibberige kindje uit het – inmiddels zeer gore – badwater hebt gevist denk jij nog maar één ding: MY BABY!!!!! I LOVE YOU FOREVER!!!!

Cuteness agression
Er is ooit onderzoek gedaan naar cuteness agression: het is serieus een term en het bestaat echt. Cuteness agression is dat je iets zó schattig vindt dat je het met huid en haar wilt verorberen. Goed, baby’s zijn dus ultiem schattig. De eerste maand heb ik non-stop naar haar zitten kijken. Haar handjes, teentjes, neusje, oortjes, billetjes: alles is klein, rimpelig en ongelooflijk kwetsbaar. Ze was zo klein (3400 gram) dat wanneer ze op mijn borst in slaap viel (en ik ook), ik compleet vergat dat ze op mij lag.

Rauwe tepels en slaapmarteling
Er zijn ook wat minder mooie momenten van het prille moederschap. Als mens sta jij volledig in dienst van je kind. Zij heeft altijd, maar dan ook altijd, aandacht nodig: honger, zuigbehoefte of krampjes. Hierdoor ligt je baby soms 24/7 aan je borst ligt te lurken (want: helpt tegen honger, zuigbehoefte en krampjes). Daar word je dan wel een beetje moe van. Fysiek omdat je echt niet lekker ligt (probeer maar eens niet een baby te pletten, terwijl je probeert aan je kont te krabben, een glaasje water te drinken of een appje te sturen) en omdat je tepels ook nog helemaal rauw worden gezogen. Mentaal sta je soms op het randje van instorten, omdat je nooit langer aaneengesloten dan twee uur slaapt. En dat is best weinig kan ik je vertellen.

Mijn zus vertelde mij doodleuk dat slaaponthouding bij krachte van de Geneefse conventie als marteling en dus een oorlogsmisdaad wordt aangemerkt. Ik zie het meer als een compliment: laat je land verdedigen door vrouwen want ons krijg je niet stuk. We zijn wel erger gewend.

‘Jij bent vast heel zen’
Mensen weten dat ik yogadocent ben. Als ik dan om drie uur ‘s middags de deur opendoe in een ietwat vervuilde staat, dan kunnen ze het niet laten om toch maar wat opbeurends te zeggen. Want ondanks mijn ondergespuugde snoopy pyjama waar altijd één borst uithangt (echt, na een tijdje heb je dat helemaal niet meer door of je voedingsbeha wel of niet weer dichtzit), mijn vettige haren in een knot en met blik op oneindig (zoekend naar de dichtstbijzijnde espressobar) zal ik met al die yogakennis vast de rust zelve zijn. En weet je: dat klopt meestal wel, ook al moet ik eerlijk bekennen dat ik de meeste houdingen niet meer kan aannemen zonder eerst een uur lang te stretchen. Maar dat mag de pret niet drukken. Ik ben namelijk heel tevreden met het leven wat ik nu heb en ben intens blij met mijn kleine Luna. Ik voel mij een gezegend mens.

Dus wat is mijn geheim? Hoe combineer ik fulltime moeder, yogi en ZZP’er zijn én hou ik daarnaast ook nog wat momentjes voor mezelf over?

Dat vertel ik in mijn volgende blog.

 Sat nam* (ik mediteer op mijn ware identiteit)

Chiara van den Berg (spirituele naam: Hari Tej Kaur) is een optimist, liefdevol en op een niet opdringerige manier heel vasthoudend. Zij brengt twee werelden bij elkaar: half Siciliaans en half Haags. Excentriek en introvert. Mediteren en gangmaken. In 2012 kreeg ze te maken met een burn-out waardoor ze op zoek ging naar een nieuwe levenswijze dat ze uiteindelijk heeft gevonden in de Kundalini Yoga. Sindsdien maakt ze dromen waar door middel van het creëren van tijdelijke hotspots voor doeners en dromers. Daarnaast zoekt ze ook regelmatig de stilte op en heeft ze al verschillende trainingen gevolgd voor yogadocent en yogacoaching. Het is haar missie is om mensen te helpen naar dat volgende niveau te gaan en yoga te integreren in hun dagelijkse leven. Dit doet ze binnen haar eigen bedrijf en bij LightWorks en Verlicht Werken (coaching, workshops en programma’s op het gebied van Verlicht Werken).

Op dit moment is Chiara moeder van haar eerste dochter en combineert het natuurlijk moederschap met al haar andere werkzaamheden en haar welbekende optimisme. Dit zorgt ervoor dat ze vastberaden is om ook iets prachtigs van dit nieuwe avontuur te maken.