Week 18 | Immense pijn | Luisteren naar innerlijke stem | Groots succes

Deze week was één van de belangrijkste weken van mijn leven en heeft ervoor gezorgd dat ik mijn koers letterlijk en figuurlijk heb gewijzigd. Mijn oma zei altijd dat ik geen roofbouw moest plegen en ik weet dat ze gelijk had. Alleen je hebt ‘weten en weten’. Ik heb het vaak nodig dat ik iets echt of volledig voel voordat het doordringt. Niet voor niets ben ik al drie keer in ‘het ravijn’ van het leven gedonderd. Deze keer heb ik het echter niet zo ver laten komen. Dankzij het instorten van het voormalige Happy & Healthy at Home kookboek projectteam heb echter wel ontdekt waar ik niet meer om heen kan en wil. Iets waar ik per direct mee aan de slag ga en dat ik wat mij betreft de rest van mijn leven voort wil zetten.

Vrijdag – What the %&*^$#

We hadden nog maar heel weinig tijd voordat de sneak preview van ons Happy & Healthy at Home kookboek (waar gezonde en lekkere Surinaams macrobiotische gerechten zijn weergegeven) en foodparty plaatst zouden vinden. Er ging zoveel mis dat mijn stressniveau echt door het dak ging. Mensen die een cruciale bijdrage hebben geleverd en/ of (weer) zouden leveren begonnen te twijfelen. Ze twijfelden of ze nog wel wilden bijdragen of zeiden zelfs af. Zo hadden we opeens bijna geen locatie meer en zeiden alle drie de fotografen, die mee zouden werken, af. Je begrijpt waarom de locatie van belang is. De fotografen speelden ook een cruciale rol. Sommige foto’s die we in april hadden gemaakt dienden namelijk opnieuw gemaakt te worden omdat bij sommige gerechten het eindresultaat onvoldoende ‘gestyled’ in beeld was gebracht.

Naast het crisismanagement waar Lisette (LightWorks ondernemer en de productieleider van het kookboek) en ik dag in dag uit mee bezig waren, hadden we het daarnaast ook nog eens druk met veel ‘bezigheidstherapie’. Bezigheidstherapie is voor mij bezig zijn met zaken die anderen laten liggen waardoor anderen (in dit geval wij) dit werk dienen te doen en er ‘opruim’ werk ontstaat. Kortom onnodig werk dat veel energie kost (vanwege het hoge-verspillings-gehalte en daarmee frustratie ). Erg vervelend dus. En zowel Lisette als ik hadden geen zin om volwassen professionals te blijven ‘moederen’ (en niet alleen binnen dit project maar ook erbuiten). Ik was er echt klaar mee.

Hoe komt het dat mensen soms zo vermoeiend zijn? Waarom kunnen ze niet gewoon zeggen wat ze willen en doen wat ze zeggen? Ik heb zelf ook weleens iets gezegd en ben dat niet nagekomen. Maar dat was vooral privé. Zakelijk gezien heb ik eigenlijk bijna altijd gedaan wat ik had afgesproken, behalve als degene met wie ik werk zelf de helft van de tijd allemaal ballen laat vallen of liggen. De lessen die ik van dit project heb geleerd en hetgeen ik me heb voorgenomen: 

* ik stop met werken met mensen die zich gedragen als dode paarden en/ of paarden die ik op sleeptouw dien te nemen;

* ik voer maximaal één passieproject per jaar uit;

* ik ga met ‘lean & mean’ teams werken en de mensen daaromheen vragen om bij te dragen in de vorm van kleine en behapbare activiteiten;

* zeer heldere afspraken maken en deze vooraf op papier zetten! 

De hele dag heb ik op bed gelegen om bij te komen van de hectische tijd. Ik had deze dag echt nodig om tot mezelf te komen en bij te tanken. Hierna heb ik sinds tijden weer heerlijk gedanst tijdens een verjaardagsfeest van een goede vriend en een salsafeestje waar ik met een goede vriendin na de verjaardag naartoe ben gegaan. Naast het salsadansen had ik ook een mooi gesprek met de zoon van een bekende Soefi dichter over liefde, sex en relaties. Daar hou ik van, diepgaande gesprekken!

Zaterdag – Met de pet ernaar gooien

Hoe komt het toch dat mensen ZO ‘careless’ met mij omgaan (of ik ze nu betaal of niet)? Het lijkt wel of iedereen de afgelopen tijd met de pet ernaar gooit bij hetgeen ik uitzet (behalve LightWorks ondernemer Lisette). Wat er gebeurd is? Eén van mijn toeleveranciers heeft na zeven jaar samenwerken zelfs halfbakken stukken opgeleverd en hier vier keer zo lang over gedaan als normaal. Eén van de fotografen heeft zijn schijf laten crashen waar belangrijk materiaal van ons op stond en daarnaast dus op het laatste moment – uit het niets – afgezegd! Eén van de schrijfsters van het boek heeft aangegeven geen fut meer te hebben. De twee andere fotografen hebben het te druk met (direct) betaalde opdrachten en zeiden ook zomaar af alsof het niets was.

Het raakt mij. Maar ik vraag mij af waarom. Waarom ben ik ZO kwaad en ZO verdrietig? Ik voel mij niet gezien, niet gehoord, genegeerd, onbelangrijk en nietszeggend. Het raakt mij dat ze zo ‘careless’ zijn. Het geeft mij een gevoel alsof ik er niet toe doe. Alsof ik een vervelende vlek op een kledingstuk ben. En het gekke? Ik vind het niet vervelend voor mijzelf, maar voor al die mensen die het boek al in de voorverkoop hebben gekocht. Zij rekenen immers op een mooi boek. Ik vind het vervelend voor die mensen die zich hebben ingeschreven en uitgekeken naar de foodparty. Als dit alles alleen voor mij was dan had ik het jammer gevonden maar echt een stuk minder erg als het niet doorging of af kwam.

Ik snap ook niet waarom mensen het in grote getale laten afweten. Ik heb dit in tien jaar werken aan mijn passieprojecten nog niet één keer in deze mate meegemaakt. Als ik eerlijk ben kan ik gewoon niet geloven dat mensen zo zijn. Dat ze iets kunnen toezeggen en dan zo makkelijk op het laatste moment kunnen afzeggen. Ik vind dit zeer onprofessioneel en ook zeer immoreel.

Dus wat is nu de les? Blijkbaar behandel ik mezelf dus (ook) zoals zij mij en mijn projecten/ business nu behandelen: ‘careless’. En dat klopt: ik eet nu maar één tot twee maal per dag en één van die maaltijden is vaak cornflakes (daar zit dus echt geen voedingswaarde in en vult ook niet echt). Mijn dagelijkse meditatie hou ik tot een absoluut minimum qua aantal minuten en doe ik pas voor het slapengaan in plaats van in de ochtend. In plaats daarvan kruip ik direct bij het wakker worden achter de computer en ga ik aan het werk. Voor het eerst sinds jaren heb ik weer eczeem op mijn handen en wondjes in mijn neus die maar niet over lijken te gaan. Verder slaap ik haast niet en zijn de spullen nog niet uitgepakt die uitgepakt zouden moeten zijn. Ik wil dit niet meer! En eigenlijk vind ik ergens wel, als ik naar mijn cv kijk, dat ik met pensioen kan en genoeg heb bijgedragen. Ik zou zo graag nog meer voor mezelf leren kiezen, anderen hun eigen weg laten vinden en ALTIJD luisteren naar mijn innerlijke stem. Ik ga een aantal zaken echt helemaal anders doen!

Zondag – Zo hoort co-creatie te voelen

Het was heerlijk om met de LICHTpuntjes co-creators Sabine en Monique te werken en eerst met Sabine te praten. Sabine en ik begrijpen elkaar: we zitten in dezelfde fase van ons leven en hebben beiden een zelfde belangrijke les te leren. Het was heerlijk om met haar van gedachten te wisselen.

Samenwerken met Monique en Sabine was weer magisch. Ze zeiden dat ze de eerdere lessen en ervaringen uit voorgaande jaren met succes toepassen in hun eigen werk. Dat raakte mij. Dat is waar ik het voor doe: dat de mensen die betrokken zijn geraakt, transformeren en hun (innerlijke) schatten – soms met behulp van mijn tools – weer doorgeven aan anderen zodat vonkjes echt vuurtjes worden. Zucht… dit vind ik het mooiste wat er is.

In de middag zou ik naar buiten gaan want het weer was prachtig. Natuurlijk heb ik dit niet gedaan en heb ik uren gewerkt en uiteindelijk maar één uurtje zon meegepakt. Ik heb wel op het strand gemediteerd. Daar ben ik enorm trots op! Daarna heb ik de hele avond met mede-crisismanager Lisette gewerkt aan het Happy & Healthy at home kookboek en gezellig gekletst.

Ik heb op één of andere manier het gevoel dat er deze zomer grootste dingen gaan gebeuren. Ik weet dat dit het zwaarste onderdeel van mijn transformatie is. Ik heb namelijk ontdekt wat al mijn destructieve patronen verbindt en wat de kern ervan is. Deze kern gaat niet weg door ernaar te kijken of er poezelig mee om te gaan. Dit is iets dat zich in de loop der jaren in mij heeft vastgezet en ik echt aan dien te gaan met groot geschut. Anders wordt het hem niet.

Maandag – Naast bezigheidstherapie nu zelfs crisismanagement

Ik vraag mij af wat er mis is gegaan met het Happy & Health project team. Het zakt echt volledig in elkaar! Mensen werken niet mee, laten niets weten en zeggen zelfs af. Dit project wil mij een les leren, dat heb ik onderhand ook wel door. Maar welke les precies?

Het wordt belangrijk om in kleine groepen ‘do-creations’ in te plannen na het evenement waarin we met elkaar evalueren, committeren en afscheid van elkaar nemen of doorstarten (eventueel met nieuwe mensen). ‘So we can finish this shit!’ Dit kookboek is een voorbereiding op al het mooie werk dat ik ga doen: de liefde en het licht verspreiden met mijn Happy & Health Centra en – programma’s, film- en boekprojecten en evenementen. En natuurlijk middels de LightWorks Academy deze transformaties begeleiden. Ik ben er in ieder geval klaar voor. 

Dinsdag – Ik leef alleen voor mij!

Ik leef voor mij en voor mij alleen. Ik doe niets meer voor een ander. Ik ga vanaf nu genieten en werken vanuit mijn oorspronkelijke LightWorks principes:

– Inspire2Inspire

– Low efort/ high impact

– Vitamines Fun

Wat er ook gebeurt ik zal mijn ‘neutral mind’ opzetten in plaats van alles aankaarten en de soms zelfs de strijd aangaan. Ik zal mijn ‘gevechten’ beter uitkiezen zodat het mij minder energie kost en frustratie oplevert. Soms is dit het beste wat je kan doen, vooral als de ander qua emotie- en/ of communicatieniveau bijzonder onderontwikkeld is. Ik ben altijd geneigd om alles gelijk NU te willen oppakken en te delen met de wereld. Hier ga ik per direct verandering in aanbrengen. Ik ga mezelf tot prioriteit nummer één maken en minder tijd en energie besteden aan het redden van de wereld. Op die manier denk ik dat mijn leven er totaal anders uit gaat zien. En dat bevalt mij wel.

Woensdag – Verlicht werken in het park

Wat heerlijk dat ik eindelijk weer een dagje had vol met flow en samen creëren. Mijn wekelijkse Skype-meeting met mijn businesspartner (yoga coach en opleider: Jasper Kok) was zo goed als altijd. Daarna heb ik de hele middag en avond gewerkt aan het afmaken van de vishals van het Happy & Healthy at Home kookboek. We hebben bijzonder hard en effectief gewerkt met z’n drieën (Lisette, de designer en ik). Deze flow werd uit het niks wreed verstoord doordat één van de fotografen – die de andere drie zou vervangen – de afspraak verplaatste. Daarnaast kregen we te horen dat de cameraman zijn eigen apparatuur niet mee kon nemen. Dan voelt het toch alsof het project ‘besmet’ is als dit gebeurt. Misschien had ik toch beter naar mijn gevoel moeten luisteren? En had ik het grootst aan moeten pakken: zoals ik het zelf wilde. Ik denk dat ik mij teveel door anderen (wat ze willen) heb laten leiden. 

Toen het ‘inzakken’ net begon stelde ik voor het geheel te cancelen nu het nog kon, maar omdat ‘alles’ al geregeld was vonden anderen dat geen goed idee en ben ik wéér meegegaan met een stroom. Om die reden besloten Lisette en ik de knoop door te hakken en de foodparty te verplaatsen. De lancering zouden we dan combineren met het LICHTpuntjes festival. En weet je? Toen we eenmaal die keuze hadden gemaakt viel er een enorme last van mijn schouders af. Ook begon de energie weer te stromen en konden we weer lachen. Het betekende wel veel werk om alles om te zetten en alle belangrijke partijen op de hoogte te stellen, maar dit was het beste wat we ooit hadden kunnen bedenken en doen. Waarom? Omdat we het nog veel grootser aan gaan pakken. Niet alleen een foodparty, maar ook workshops, sprekers en live muziek. Kortom: een gehele nieuwe ervaring oftewel het Happy & Health Festival. Ja! Dat voelt echt fijn.

Donderdag – Het is mijn ‘schuld’

Vandaag was een lange werkdag, wat mij dan ook weer verdrietig stemde. Wat ik wel heel gaaf en fijn van vandaag vond was het bijkletsen met een vriendin en het samenwerken met het Verlicht Werken kernteam in een park aan een vijver. Met die vriendin was het gewoon enorm gezellig en diepgaand zoals altijd en met die anderen was het echt geweldig om samen te werken. Het was geweldig omdat we in een paar uur zoveel voor elkaar hebben gekregen. Ik hou daarvan! Ik ben vooral blij met de input voor onze Verlicht Werken jaarprogramma folder én de vlogs die we samen hebben gemaakt. Wat heb ik achteraf hard gelachen om de video’s die we allemaal hebben gemaakt: heerlijk hoor.

Na deze heerlijke sessie ben ik doorgegaan naar de locatie voor de laatste dagen van onze film- en fotoproductie voor het Happy & Healthy at Home kookboek. Vanwege miscommunicatie binnen het team heb ik uiteindelijk vanaf middennacht de boodschappenlijst aangevuld en aangepast voor de komende twee productiedagen. Ik ben deze dag ook tot een realisatie gekomen over dit project: ik heb zelf hier en daar ook een paar steken laten vallen. Zo heb ik onder andere Lisette (de productieleider) gezien als ‘perfect’ terwijl zij wel helder aan heeft gegeven dat ze moeite heeft met delegeren en dat is iets dat echt key is bij co-creatie. En tja, dan kunnen er dus zulke dingen gebeuren. Waarbij ik overigens nog niet de houding van een groot deel van de andere teamleden goedpraat want die zijn hun afspraken voor een deel of veelaal te laat of niet meer nagekomen. Wat dat betreft heeft iedereen zijn aandeel hierin.

Het mooie van dit traject is dat ik in Lisette mijn partner in crime en soul sister heb gevonden. Dat we gedurende dit traject door de grootste transformatie van ons leven zijn gegaan en gaan. Dat we (los van de houding van sommigen) stuk voor stuk geweldige mensen – die ook nog eens bizar goed zijn in hun vak – hebben mogen ontmoeten. Ook zie ik nu in dat dit het eerste project is waar ik de tijd voor ga nemen om daadwerkelijk te laten groeien en het volledige potentieel ga realiseren. Daar ben ik echt trots op! Dat is namelijk een grote transformatie voor mij.

Wat ik daarnaast echt iets bijzonders vind is dat ik het maken van het kookboek nooit voor mijn vader heb gedaan zoals veel mensen denken. Alleen toen ik las wat hij aan Lisette had verteld (toen ze hem via Skype interviewde voor de inleiding van het boek) kreeg ik echt een brok in mijn keel en heb ik toch een traantje gelaten. Ik had geen idee dat dit project zoveel voor hem heeft betekend en betekent. Wil je weten wat dit is, bekijk dan ons demo boekje. Elke keer als ik hem spreek via Skype en vertel hoe het project verder aan het groeien is, is hij daar stil van. Zoals mijn vader altijd zegt: wees dankbaar en dat ben ik. Ik ben ultiem dankbaar. Ik ben precies waar ik moet zijn. En zoals mijn moeder altijd zegt: het is al goed, het kan alleen nog maar beter.