Week 15 | Wat wil ik echt? | workations rule | vertragen, verstillen & verdiepen
Mijn terugkomst in Nederland valt me vies tegen. Ik mis de flow die ik in alle omvang ervaarde toen ik in de VS was. Alles voelt hier zo stroperig. Ik heb de wereld veel te bieden alleen wil ik hier niet meer voor betalen met mijn gezondheid en persoonlijke geluk. Ik vraag me af of Nederland wel de plek is waar mensen me echt in raad, maar vooral daad, willen en zullen supporten. Ik voel me hier vaak zo alleen en onbegrepen. Helaas ervaarde ik dat deze week meer dan ooit. En dit gaf mij genoeg stof tot nadenken. Want groeien kan ook weleens pijn doen.
Vrijdag – Wat wil ik nu echt?
Tijdens mijn twee weken in Los Angeles in de VS heb ik weer een hoop geleerd over mensen, mezelf, het leven en de business. Ik heb de tijd in de VS ook genomen voor introspectie. Ik ben erachter gekomen wat ik niet leuk vind aan mijn werk. Dat is namelijk:
* Managen van resultaten en het opvangen van alle ballen die anderen laten vallen tijdens het werk
* Werken met mensen die in mijn ogen niet logisch nadenken, geen verantwoordelijkheid nemen of mij de schuld geven / boos worden wanneer ze zelf worden getriggerd.
Ik merk dat ik het allemaal echt zat ben. Ik ben zo moe van al het regelen, organiseren, controleren, coördineren en activeren van mensen. Ik denk dat ik mijn bedrijf weer lean and mean ga maken zodat ik niet meer hoef te ‘dealen’ met al dat ‘gedoe’. Dan heb ik ook geen virtuele assistent of content manager meer nodig. Als ik daarnaast de tijd, die ik op dit moment besteed aan mijn passieprojecten, verminder van vier dagen per week naar maximaal één dag per week dan heb ik misschien minder gedoe en hoofdpijn.
Dit is het plan. Althans, in ieder geval tot het einde van de zomer. Ik zit namelijk midden in mijn tweede ‘summer of self love’. Vorig jaar heb ik mijn eerste ‘summer of love’ gehouden waarin ik me sec focuste op mijn persoonlijke transformatie. Hiervoor volgde ik het Verlicht Werken programma zoals ik aan mijn klanten aanbied. Verder ben ik van plan om maximaal drie dagen per week aan mijn bedrijf te werken, drie Shanti- of speel(date)dagen en één joker dag in te plannen. Ik besef me nu mijn organisatie in het afgelopen half jaar exponentieel gegroeid is, het nog meer van belang is om stevigere basis neer te zetten voordat ik (verder) kan gaan ‘upscalen’. Op dit moment ren ik echt te veel achter de feiten aan en vang ik alsmaar ballen op (zelfs van mensen die ik betaal voor hun werk). Dat lijkt mij toch niet de bedoeling. Ik heb verandering nodig! Ik ben er klaar mee om het ballast van anderen te dragen. Wat wil IK echt als alles kan en alles mag? Dat is waar ik mij op wil focussen.
Zaterdag – Even bijkomen
Na een lange vliegreis waarbij ik van deur tot deur bijna 24 uur onderweg ben geweest, was ik zo moe. In de ochtend landde ik vroeg op Schiphol en deed niets anders dan lekker in mijn bed liggen. Dit vanwege de enorm lange reis vanuit LA naar Amsterdam (met overstap) en het feit dat ik mij niet lekker voelde. Natuurlijk heb ik ook de workshop Verlicht Werken – die zondag in de planning staat en waar ik speciaal voor terug ben gevlogen – goed voorbereid. Voorbereiden is bij mij meestal slechts praktisch. Ik heb namelijk al zoveel workshops gegeven dat het echt appeltje eitje voor mij is.
Zondag – Heel Nederland werkt verlicht
Normaal gesproken kom ik precies op tijd aan op een plek of een klein beetje te laat tegenwoordig. Deze keer was ik te vroeg! Ik had namelijk geen zin om te haasten en wilde de workshop graag vanuit alle rust geven. De workshop die op de planning stond was Verlicht Werken: gericht op mensen die meer geluk, impact en inkomen vanuit flow willen realiseren.
Wat ik lastig vond is dat een aantal co-trainers op het laatste moment af laten weten. Eén van hen heeft in ieder geval nog de moeite gedaan om op tijd beter te zijn en heeft mij persoonlijk gebeld om aan te geven wel te willen maar fysiek echt niet in staat te zijn. De ander heeft het de dag voor de workshop af laten weten via de mail! Ik vind het zo jammer dat mensen zo gemakkelijk met afspraken omgaan. Dat ze je doodleuk succes wensen en er niet eens een sorry vanaf kan. Dat maakt mij echt laaiend. En ik vind het heel erg vervelend. Dit soort dingen kosten echt veel energie! Ik maak in ieder geval van mijn hart geen moordkuil. Hoe ga jij hiermee om? Zijn er zaken die jij inslikt of niet deelt omdat je denkt dat het geen zin heeft?
Afgezien van het bovenstaande verliep de workshop perfect! Het was, als ik eerlijk ben, best fijn om alleen te werken met co-trainers die Verlicht Werken gecertificeerd zijn (en die zowel bij Jasper als bij mij een intensieve (coach) opleiding hebben gevolgd). Hierdoor waren we extra goed op elkaar ingespeeld. Doordat de groepjes kleiner waren dan de vorige keer was er meer ruimte voor onderliggende connectie. Het was ook fijn dat Jasper en ik meer ruimte hadden om met onze kennis en expertise bij te dragen in de subgroepjes naast de geweldige begeleiding van de co-trainers.
Wat ik mooi vind om te zien is het verschil van hoe de deelnemers binnenkwam en weggingen. Tijdens de workshop bloeide ze stuk voor stuk echt op. Aan het einde van de dag was er meer innerlijke rust en hadden de meesten zelfs zin om verder te werken aan het doorbreken van hun angsten en het realiseren van hun geformuleerde doelen. Eén van de deelnemers schreef achteraf in haar evaluatie: “Ik kan niet geloven dat ik dadelijk echt ontslag ga nemen. Ik vind het zo fijn dat ik dankzij de workshop mij daar nu zelfs goed en zeker over voel”.
Dit is de reden waarom ik mijn werk doe. Voor dit soort momenten. Momenten waarop mensen daadwerkelijk van rups naar vlinder transformeren, ‘one day at a time’. Ik ben zo dankbaar, blij en trots dat ik dit soort processen mag begeleiden met een geweldige groep inspiratoren en facilitoren: LightWorkers ondernemers. Wil jij weten wanneer de volgende workshop is ga dan naar de volgende link: https://www.verlichtwerken.nl/agenda/ .
Maandag – Klagen is een uiting van onmacht
In de ochtend heb ik gezellig bijgekletst met de LightWorks designer Eva. Voordat we het over het werk hadden heb ik enorm geklaagd over de houding van de mensen hier in Nederland. Ik vind dat mensen in Nederland echt bijzonder angstig zijn en door die angst stroperig te werk gaan en soms zelfs veel klagen (tja net als ik op dat moment). Het voelt gewoon zo onwerkelijk en onbevredigend om terug te zijn. In de VS kon ik lekker genieten en meebewegen met de stroom die er al was. Hier lukt het mij met veel pijn en moeite om zelfs een stroompje te creëren. Erg frusterend!
Ik zou ook worden geïnterviewd door het NRC. In eerste instantie leek het mij wel leuk TOT ik erachter kwam dat het over geld ging. Ik geef helemaal niet om geld. Geld is een middel en geen doel op zich. Ik vind het droevig om te zien hoeveel mensen zich laten ‘gijzelen’ door geld. In de westerse samenleving heerst zoveel eenzaamheid. Dat is pas armoede. De mensen die ik rijk vind zijn de vrijheidsstrijders: mensen met wie ik samen heb gewerkt in vluchtelingenkampen en de alcohol- en drugsverslaafden die ik heb ontmoet. Zij vechten voor hun leven en strijden voor het beloofde land om: ‘happy, joyous and free’ te zijn. Deze mensen leven ten minste echt. Ze gaan en staan ergens voor.
Ook had ik vandaag tijd gemaakt om mijn zusje een bezoek te brengen. Zij woont met haar twee kinderen en man op Curacao, maar is voor een maand in Delft in Nederland. Onderweg naar haar heb ik mezelf verwend met een heerlijk broodje bij de bakker en een ijsje bij mijn favoriete ijssalon. En het mooie is dat mijn zus en ik die middag meer hebben gepraat over moederschap, mannen, onze dromen en onze eigen bedrijven dan we ooit hebben gedaan. Ik ben blij dat ik hierin mijn gevoel heb gevolgd en dat we zo’n mooi moment met elkaar deelden. Een heel simpel en relatief klein moment, doch voor mij heel waardevol vanwege alle verstoorde verhoudingen binnen ons gezin. Dit zijn echt momenten die op één hand te tellen zijn en die ik graag koester.
Dinsdag – Bang en onbegrepen
Vandaag had ik een Shanti-dag: een dag met ‘me, myself and I’. Een dag zonder afspraken met anderen of contact via internet of telefoon. Een Shanti-dag voelt altijd heerlijk omdat ik dan echt de ruimte voel om te doen wat goed voelt en waar ik op dat moment zin in heb. Ik heb deze dag dus ook lekker gemediteerd en ben bezig geweest met het uitzoeken en opruimen van mijn spullen. Zo kwam ik ook allemaal foto’s van vroeger tegen. Een ware trip langs memory lane.
Tijdens mijn meditatie kwam er een joekel van een angst op. Het was de angst om in het ‘niets meer te doen hebben’ te belanden. Heb ik, nu ik mij slechts focus op een aantal zaken, wel genoeg te doen op een dag als vandaag? Of zal ik überhaupt genoeg te doen hebben? Wat als ik het zo rustig heb dat ik niet meer weet wat ik kan doen? Wat als ik dadelijk alles op orde heb? Wat als ik geen drama meer heb om tegen aan te schoppen om op te schonen? Allemaal vragen die opmaken en die mij erg droevig stemde. Dit betekent dat ik mezelf alleen wat waard vind als ik drama, rotzooi, gedoe, inefficiëntie en ontevredenheid oplos. Ik ben zo gewend om deze rol te vervullen dat ik een deel van mijn identiteit en eigenwaarde hieraan koppel. Dit is natuurlijk niet heel gezond. Ik denk dat dit voornamelijk komt doordat ik sinds 2007 al aan mezelf werk: aan het komen tot het beloofde land van ‘being happy, joyous & free’. En af en toe vraag ik daardoor teveel van mezelf.
Mocht je trouwens willen weten hoe ik ben begonnen met het komen tot het leven dat ik nu leef? Lees dan mijn boek: Schonen, Dromen & Ordinaire Fun en bekijk mijn eerste documentaire LICHTpuntjes die nu GRATIS te verkrijgen is.
Woensdag – Murphey’s law
Heb je dat ook weleens? Een dag waarop alles verkeerd gaat. Zo’n dag had ik dus vandaag. Ik was in de ochtend een uur kwijt aan het voorbereiden van een Skype-sessie en heb vervolgens nog een half uur tevergeefs gewacht op degene met wie ik een afspraak had. En dit ‘ongeluk’ bleef maar doorgaan. Ik heb 1,5 uur heen en 1,5 uur terug gereisd naar een ‘satsang’ (bijeenkomst waarbij we wijsheden met elkaar delen vanuit ons hart en ziel). Dit kwam doordat ze deze naar een andere locatie hadden verplaatst in de periode dat ik in het buitenland zat. Ik had een treindagkaart, alleen had ik die kaart, toen ik in de avond op weg was naar mijn Kundalini yoga les, niet bij me. Eenmaal bij mijn goede vriendin, LightWorks ondernemer en yoga lerares Chiara heb ik ook nog lopen bekvechten met één van haar vrienden. We hadden een discussie over de heilzame werking die het verwerken van emoties en gezonde voeding kan hebben op het genezen van kanker versus de reguliere manier van het ‘bestrijden’ van kanker. Al met al een bijzondere dag.
De yoga les was overigens, zoals gewoonlijk, geweldig! Na de les heb ik de eerste opzet ontvangen van ons Happy & Health kookboek met gezondere en lekkere recepten uit de Surinaamse keuken gebaseerd op macrobiotische principes. Mocht je het boek willen kopen en de maak ervan willen supporten schaf het boek dan aan in de voorverkoop met tot tien euro korting.
Donderdag – Love is all around
Ik was heel vroeg wakker en ben blij dat ik weer mijn ochtendmeditatie heb gedaan. Het is mij ook bijna gelukt om de eerste twee uur van mijn dag telefoon- en computerloos door te brengen. Ik doe dit om de hoeveelheid prikkels van buitenaf te verminderen. Toen ik dit eerder deed kwam er zoveel creativiteit vrij. Ik maakte in de ochtend tijd om contact met mijn lichaam en geest te maken in plaats van met de buitenwereld via mijn apparatuur.
Eén van de twee kinderen van mijn zusje was vandaag ook jarig. Om die reden ben ik naar haar toe gegaan om het te vieren en ze beiden een dikke knuffel en cadeaus te geven. In de middag was er een groot feest waar ik niet aan heb deelgenomen: ik voelde mij niet lekker en vind verjaardag vaak niet leuk. Mijn laatste verjaardag in de VS vond ik trouwens wel één van de mooiste verjaardagen die ik had. Sowieso hebben twee workations mij goed gedaan. Het heeft gemaakt dat ik even afstand heb kunnen nemen van alles en iedereen en dat ik nu nog beter weet wat wel en niet voor me werkt. Door de afstand die ik had van het werken met mensen uit Nederland heb ik nu wel een helderder beeld. Ik heb eindelijk volledig door wat ik niet meer wil of waar ik me aan irriteer en dat is fijn. En dat zorgt ook weer voor nieuwe inzichten.
Voor het eerst in mijn leven heb ik bewust volledig voor mezelf gekozen en besloten om drastisch te vertragen. Verstillen heb ik afgelopen jaar bewust gedaan. Verdiepen deed ik al (op mijn manier of tot zo ver ik kon gaan). Ik merk nu pas dat volop genieten voor mij alleen kan als je ook de ruimte ervoor hebt en niet eraan voorbij raast of volledig volgepropt zit. Ik ben het helemaal eens met die schrijver die zei: “druk zijn is voor sukkels”. En oh wat ben ik een grote sukkel geweest. Ik wil zo graag minder willen en gewoon tevreden zijn met wat is. Het mooie is dat ik nu steeds meer ruimte creëer voor mezelf. Ik geniet van de steeds groter wordende geestelijke ruimte die ik hierin ervaar. Het doet me goed, die rust. Het smaakt naar meer.
Nu ik terug ben van de workation, waar ik zoveel inzichten mee heb gekregen, mis de man die ik heb ontmoet en bij wie ik twee weken heb doorgebracht. Ik mis vooral onze liefdevolle connectie. Ik mis onze interactie zo erg. Er zijn hier bijna geen mensen zoals hij die me op zo’n hoog (spiritueel) niveau voeden. Tja behalve twee yoga teachers die yoga teachers en yoga coaches opleiden, maar die kan ik helaas niet dagelijks om me heen hebben of lekker mee mailen. Die hebben wel wat anders te doen. Misschien is het een idee om toch weer eens goed na te gaan hoe ik weer in Nederland weer genoeg spirituele voeding tot mij kan nemen. Is het tijd voor verandering?
