Sparkles

Ik ontmoette Shanti achterom, in ’t achterommetje. “Behoefte aan gezelschap?” Now who would say no to that! An encounter that was both disarming and confrontational. Het was zoals een lied dat je onverwachts raakt. Dat is zingeving zoals het moment dat beschrijft, als een mooi moment dat iedereen in zich heeft. Voor iedereen een achterom….voor iedereen een ‘Sparkle‘.

Durf los te laten…te dromen zonder schild. Durf te leven met de onzekerheid van het leven en durf jezelf te zien door de spiegel van een ander. Behoefte aan gezelschap – dat heeft iedereen.
“Tout ce qui n’est pas donné est perdu”

Als de mens ergens door verbonden is, is het de bewuste en onbewuste zingeving van ons bestaan. Uniek, met interne contradicties en afhankelijk van alles om ons heen – samen bouwen wij onszelf.

“Do what you like, but like what you do” – simple. But very hard indeed. Talent, effort, guts and all the luck we accept without hesitation. Isn’t that the poetry in motion of our lives?

Sparkles
We hear that which we see no more
In tunes of tales collide,
As all defenseless distance drowns
New passions sparkle stride;

Embodied in a mutual here
Encountered to embrace,
Our brightest light and darkest dark
Is gestured in all trace;

But as we foster so we guard
Our setting suns by fear,
As love can island foreign shores
In time to close we clear;

And as wings dry and echoes fade
In shields of rust confined,
A self aspires to reclaim
The heart now undefined;

In eyes of strangers braving by
Solutions to the fall,
In old man’s pubs and fields afar
We purpose our new call;

Embodied in a mutual here
Encountered to Embrace,
As we are here reflecting you
In all that one could face

Thomas Mulder