Mijn lievelingsverhaal

Door Annie de Wind

Smoorverliefd ben ik! En wel op een jongen die me elf jaar geleden anders naar de sterren liet kijken, de zee anders liet beleven. Laten we teruggaan naar die zomer op de camping in Callantsoog, Noord-Holland. Hij was 15, ik was 16. Hij was met een vriend gekomen, ik met twee vriendinnen. Ik zag wel dat het twee knappe jongens waren, maar flirten leek kansloos. Die twee vriendinnen van mij, dát waren mooie meiden! Nee, hier was geen beginnen aan.

Te mooi om waar te zijn
Ze kwamen zich voorstellen bij onze tent en vanaf toen spraken we regelmatig met ze af. Samen naar de plaatselijke discotheek, samen een drankje doen in de kantine van de camping. Op een avond, terwijl de anderen in de kantine bleven, gingen hij en ik liggend op een leeggelopen springkussen sterren kijken. Het was spannend om naast hem te liggen. We hadden het over onze dromen, over ‘als we later groot zijn’.
Daar, liggend op de koude grond, bedacht ik me: ‘Ja, deze jongen vind ik leuk! Zijn antwoorden, zijn vriendelijkheid, die mooie groene ogen, die vrolijke glimlach’. Maar, zoals wel vaker blijkt als iets te mooi lijkt om waar te zijn, was dat het ook. Meneer had een vriendinnetje… Afblijven dus!

Foute verliefdheid
Op een avond had hij, impulsief en avontuurlijk als hij was, het idee om naar het strand te gaan. De rest bleef in hun tent, maar ik wilde graag mee. Want naar een verboden vrucht mag je nog wel kijken toch? Op het strand, hoog in de duinen zaten we met onbekende mensen te kletsen. Ik zat met een bonkend hart naast hem, ik kreeg niet goed mee waar er over werd gepraat. Dat ik samen met hem was, was al genoeg. Pas op de laatste avond werd van beide kanten duidelijk dat we elkaar leuk vonden. De hele week al hadden we slecht weer, alleen maar donkere wolken en regen. De tent stond blank, waardoor we gedwongen waren om elders te vertoeven die nacht. We kozen de wasruimte van de camping. Lekker warm, goede verlichting en goed gezelschap van jawel, onze twee Zaanse vriendjes. Hij en ik bleven als laatst over in die wasruimte. Op het moment dat we tegenover elkaar stonden, zo dichtbij dat we elkaars hart voelden bonken, pakte hij me vast en zoenden we elkaar. Wetende dat het eigenlijk fout was, omdat hij bezet was, konden we dit moment niet aan ons voorbij laten gaan. We waren verliefd! We wisselden telefoonnummers en emailadressen uit, onzeker over hoe dit verder zou gaan. Eenmaal thuis had hij het uitgemaakt met zijn vriendin, dus konden we optimaal van elkaar genieten! Urenlang msn’en werd opgevolgd door talloze smsjes. Pas twee maanden na ons afscheid zouden we elkaar weer zien.

Wat als…?
Inmiddels is het elf jaar verder en zijn we ‘groot’. Jarenlang hielden we contact, we zagen elkaar ook zo nu en dan maar het werd nooit iets. Vaak hadden we beiden een relatie. Op de momenten dat we wel beide vrijgezel waren, daten we, maar door verschillende verwachtingen stopte het contact weer. Ik heb hier verdriet om gehad, dacht nooit te weten hoe ‘het had kunnen zijn’.

Het wachten waard
Een tijdje terug stuurde hij berichtjes via facebook en zo is het contact weer opgebloeid. Ik probeerde mezelf nog te beschermen door mezelf wijs te maken dat ik hem niet leuk vond, dat het toch niks zou worden. Maar toen de berichtjes een flirterige toon kregen, volgde er toch een date! De zenuwen die ik voelde toen hij voor mijn deur stond, waren bijna ondraaglijk. Het eerste half uur was ongemakkelijk, we hadden elkaar vijf jaar niet gezien en daar zaten we ineens samen op de bank. Ik voelde me licht in mijn hoofd van opwinding en spanning, maar al pratende werd die spanning steeds iets minder. En telkens bij beiden dat besefmomentje: ‘Ik ben bij haar’ en ‘hij is gewoon hier, bij mij’.
De eerste kus liet nog een paar uur op zich wachten, maar het was het wachten meer dan waard. Deze bijzondere jongen, deze vrolijke, grappige levensgenieter die ik altijd leuk ben blijven vinden, ligt net als elf jaar geleden weer in mijn bed. En dit keer blijft hij!