Magneet

door Jilles

Onlangs raakte ik aan de praat met een heel aardig meisje. Ze vertelde dat ze op straat vaak voor hoer wordt uitgemaakt. Opmerkelijk vond ik dat, omdat ze veel meer op Nijntje leek. Ik vroeg hoe dat kwam, waarop ze uitlegde dat ze vaak op de fiets wordt uitgescholden. Ik hoor zelf nooit iets naars, behalve dan die ene keer toen ik een toerist aanreed. “Misschien ligt het aan jouw rijstijl”, vroeg ik prompt. Nijntje keek me verschrikt aan en wilde niet meer met me praten. In de spiegel kijken kan soms confronterend zijn.

Dit soort gesprekken heb ik wel vaker, maar dan over relaties. Waarom mensen bepaalde types en gedrag aantrekken. Ik was jarenlang ook een magneet. Voor bipolaire kunstenaars welteverstaan. Zij waren interessant. Ik luisterde, steunde en verzorgde hen. Verzorgen was de rol die ik van huis uit meekreeg: mijn moeder verzorgt mijn vader ook. Op een gegeven moment was ik echter helemaal klaar met deze rol, de drama, de schroot. Het brak me af, ik werd bijna een van hen.

Ik ging het in verliefdheden zoeken. Dat zou de basis moeten zijn voor een bestendige liefdesrelatie, meende ik. Vervolgens lag ik viermaal in de sloot. Eenmaal werd ik erin gedumpt en de andere keren drong het al snel tot mij door dat de relatie geen ander lot beschoren was dan het verleden. Onbewust speelde ik namelijk nog steeds de verzorger en selecteerde daarmee allerlei wankele constructies. Ik had een affaire met achtereenvolgens een eerstejaarsstudent, een getrouwde man, een vlinder die zich niet kon binden en een kleurloos figuur waarop ik zoveel projecteerde dat ik nog steeds geen idee heb wie deze persoon nou eigenlijk is.

Ik moest voorzichtiger te werk gaan. Ik ging koffiedaten: hip én veilig. Heel anders dan het nachtleven waarin ik mijn vorige lovers had ontmoet. Mijn enige voorwaarde was dat ze geen kunstenaar mochten zijn, in de ijdele hoop op enige mate van stabiliteit (lees: een vaste baan). Mijn date mocht wel lelijk zijn. Een advocaat, notaris en diplomaat dienden zich al snel aan. Het bleef niet alleen bij koffie overigens. Allemaal hele sympathieke kerels, maar ik besefte dat ik daten te bedrijfsmatig had aangepakt en een authentieke klik ontbrak.

Hoewel er uiteindelijk geen relatie uit voortvloeide, trok ik wel steeds leukere en stabiele mannen aan, door mijn natuurlijke rolpatroon om te buigen. Ik hoefde geen (verzorgers)rol meer te spelen, heerlijk! En werd daardoor een stuk gelukkiger. Relaties overkomen je niet perse, maar je trekt ze onbewust aan en laat ze vervolgens toe. Je kunt ze dus ook veranderen. Door zelf te veranderen.

Gisteren zat ik met een vriend en een vriendin op een bankje te borrelen. De vriend vroeg zich af waarom hij alleen instabiele types aantrok. Ik opperde dat hij misschien leed aan het lieve-mensen-syndroom, ook wel het moeder-Theresa-complex. Dat hij onbewust bepaalde types uitzoekt. Maar dat hij daar ook invloed op uit kan oefenen. De vriendin zat met soortgelijke relatieproblematiek. Twee superlieve mensen, dicht naast elkaar op een bankje. ‘Draai die magneet om’, zei ik. ‘En je hebt een heel leuk stel!’