Let’s get it on…

Ik was zevenentwintig en had alles wat mijn hart begeerde: een goede baan, vriendje, enorm veel vrienden, woonde lekker dicht bij de stad en had mijn bedrijfskundige diploma al jaren op zak. Ik werkte als organisatie adviseur via top consultancy bureaus bij de meest gerenommeerde bedrijven. Ik heb mooie datingsavonturen gehad en een aantal keer Mister-Right Nows verruild voor een mister Right (ik geloof dat er meerdere mister en/ of miss Rights voor iedereen ergens op de wereld rond lopen) . Ik had echt alles voor elkaar DACHT ik… totdat het opeen donker werd in mijn leven.

SUNNY SIDE OF LIFE
Voordat ik in een persoonlijke crisis belande (burnout en depressie ontdekte ik na een paar maanden levenloos voor me uitstaren en bankhangen, zonder energie) was ik altijd positief en bekeek ik het leven uitsluitend van de zonnige kant. Dit is iets wat ik van mijn ouders had meegekregen. Als klein kind indoctrineerde ze mij met een positief zelf – en wereld beeld. Ze zeiden: “Je bent slim, mooi en je kan alles, als je het maar wilt.”

HARTSVERLANGEN
Alleen WAAROM hebben ze het daarbij gelaten? Waarom heeft NIEMAND, maar dan ook NIEMAND mij ooit gevraagd wat ik nou echt het aller leukste vind, waar mijn hart sneller van ging kloppen of waar ik echt bijzonder goed in ben of een natuurtalent in heb. Waarom heeft het tot mijn vijfentwintigste geduurd voordat iemand aan mij vroeg in welke branche ik wilde werken en op welk gebied. Waarom heb ik pas voor het eerst bewust en ECHT stilgestaan bij mijn dromen en kwaliteiten tijdens een talentweekend, georganiseerd door mijn nieuwe werkgever destijds, toen ik een nieuwe baan startte (deze keer mensgerichte organisatie)?

Waarom ben ik na een studie te kiezen die eigenlijk niet bij me paste toch in die trein blijven zitten? Waarom heb ik nooit meer naar buiten gekeken en ben ik op een sporr gebleven dat niet het mijne was? Waarom ben ik nooit uitgestapt en heb ik de party trein naar de mooiste locatie die ik me maar kon voorstellen pas echt genomen nadat ik een burnout, depressie en hersenstamschuddig heb gehad?

COUNT YOUR BLESSINGS
Don’t get me wrong… Ik neem mijn ouders, onderwijzers, vrienden en vriendjes niks kwalijk. Zij wisten ook niet beter en vooral mijn ouders ben ik dankbaar voor wat ze me hebben bijgebracht aan zelfvertrowen (dat meer is dan de meeste volwassenen vaak ooit hebben meegekregen). Ik ben ze hier ZO dankbaar voor. Wat ze zeiden over mij was misschien niet helemaal waar maar het was wel wat ik wilde horen en nodig had als ongeschreven blad en introvert en onzeker meisje. Ik slikte mijn ouders mooie woorden over mij en mijn mogelijkheden als zoete koek. En het bijzondere is: hierdoor ben ik zelfverzekerder dan ooit. Niet door mijn uiterlijk, door wat ik in het leven gerealiseerd heb of wat ik ‘bezit’… Ik ben zeker over meZELF en ben zielsgelukkig met wie ik ben. Ik ben trots op mezelf en geloof in mezelf. Omdat dit zo sterk in mij zit en ik overstroom van geluk en liefde kan ik dit ook makkelijk delen en zie ik dit ook in anderen.

RAAR MAAR WAAR
Allen nu terug naar het grote gemis. Hoe kan het toch dat ik laatst en man van in de veertig tegen kom die zegt dat ze nu pas echt naar zichzelf kijkt en aan haar persoonlijke ontwikkeling werkt? Waarom zijn er vrouwen die ik coach die in de dertig zijn die geen idee hebben van het geweldige potentieel dat ze in zich dragen en er liever voor kiezen om met alles en iedereen bezig te zijn behalve zichzelf waar te maken, hoe komt het dat sommige net afgestudeerde top talenten in paniek raken omdat ze nu voor het eerst zelf ‘moeten‘ nadenken over wie ze zijn, waar ze staan en waar ze voor gaan? Hoe komt het toch dat we vaak geen idee hebben wat onze levensmissie is. Wat ons grootste goed is en welke waarde we daadwerkelijk kunnen leveren? We staan vaak langer stil bij de meubels die we voor ons huis willen kopen en- of spenderen meer tijd bij de ikea, mediamarkt en- of marktplaats dan tijd, geld en aandacht te besteden aan onze binnenwereld.

HOE KAN HET NU TOCH?
Hoe is het toch mogelijk dat we elk jaar op vakantie gaan, nieuwe spullen kopen, genieten van flinke dosissen ordinaire fun en dat we vaak met veel pijn en moeite eens stil staan bij onsZELF. Waarom besteden we bakken met geld en tijd aan die geweldige reis, weer een nieuwe iphone of televisie, nog een festival, weer een avondje stappen of drankjes doen met vrienden? In het leven is het de bedoeling dat we twee maal geboren worden: een maal onze fysieke geboorte en een maal als we onze levensmissie (life purpose) ontdekken en onze ‘life legacy’ gaan leven.

VANUIT ZELFREALISATIE NAAR WAARDE CREATIE
Tijdens het laatste DoorbraakCoachCaféhttp://www.light-works.nu/archives/doorbraakcoachcafewaarbij deelnemers in drie uur van Droom naar Daad gaan vatte een van de dames die ook bij LightWorks de leergang ‘Natuurlijk leiderschap’ volgt het zo mooi samen: ”Besteed elke dag tijd aan jouw passie”… Niet morgen maar nu… Marvin Gaye heeft een geweldig lied geschreven dat er voor mij ook zo goed bij past… Het is voor mij is het een ode aan de liefde en het leven. En de liefde van je leven dat ben JIJ op de eerste plaats. Dusssss zoals Marvin Gaye het zo mooi zingt: Let’s get it on… Let’s love baby. We are all sensitive people, so much to give… Do you know how sweet and wonderful life can be. I’m asking you to get it on with YOU. … Come one baby, let your love come out”

Shanti Silos (oprichtster Inspiratie Label LightWorks, inspirator en facilitator van individuen, teams en organisaties die eruit willen halen wat erin zit, levenskunstenaar)

www.light-works.nu | www.levenengenieten.nu |www.lichtpuntjes.nu
#HappyPeople #HoghPerformanceTeams #DreamItReal#SpreadtheLIGHT