Laat sturing maar varen

De ontmoeting met Shanti bij de Baak vond ik heel bijzoder. Soms voel je het gelijk als mensen helemaal open staan…en dat was nu zo. Het was ook heerlijk om te genieten van haar enthousiasme en haar vrolijkheid. Ons gesprek heeft me geïnspireerd tot het volgende stukje tekst. Het is allemaal tweedehands. Maar ik heb het wel zelf gecomponeerd.

We willen allemaal zo graag invloed hebben op ons leven. We willen sturen en zelf een aandeel hebben. Die stem komt van een handig instrument wat kleiner is dan onszelf. Die stem komt van het ego. Maar het ego is een robot. In het ego zit geen enkele vrijheid. Terwijl het denkt dat het van alles in te brengen heeft wordt het gestuurd door genen, conditionering, hang naar plezier en afkeer van pijn.

We willen geen robot zijn. En dat zijn we ook niet. We zijn namelijk niet ons ego. Soms is ons ego er namelijk helemaal niet. Als je naar een spannende film kijkt bijvoorbeeld. Of als je in een achtbaan zit. Of als je volkomen in een handeling bent. Of als je slaapt. Hoe kan je nu iets zijn wat er niet altijd is?

Ondertussen is er iets, sinds dat we ons ook maar iets kunnen herinneren, volledig hetzelfde gebleven. Het is ook altijd aan. Het is dat wat kijkt zonder zelf gezien te worden. Het is het meest vanzelfsprekende stuk in ons wat zo vanzelfsprekend is dat we er overheen kijken. Het is het bewustzijn zelf waar alles zich in voordoet. En logischerwijs is alles wat zich erin voordoet kleiner dan het bewustzijn zelf.

Begrippen als schuld en verantwoordelijkheid worden in één klap minder zwaar als we beseffen dat we nauwelijks wat te zeggen hebben over dat mensje wat zo vaak in ons bewustzijn is. Dat maakt het veel gemakkelijker om duistere kanten in het licht van het bewustzijn te brengen. Als een kracht de ruimte krijgt om zich te ontladen gaat de energie er vanzelf uit. Pas daarna is er plek voor nieuwigheden.

De meeste mensen ontwikkelen zich echter heel langzaam omdat ze hele stukken van zichzelf afkeuren. Die stukken afgekeurde kracht kunnen zich nooit ontladen. Ze krijgen er domweg geen ruimte voor. Steeds opnieuw worden stukken kracht terug geduwd in het krappe duister. En steeds opnieuw doen ze een poging om in het licht te komen. Zolang je het licht niet aandoet wordt het denkbeeldige spook in je kamer steeds indrukwekkender en enger. Maar als je echt kijkt is het spook in één flits verdwenen.Zonder mensen is de natuur heel efficiënt. Dat komt omdat alles daar ruimte heeft zonder enige bemoeienis. Daar is niks wat doet. Er is alleen wat gebeurt.

Daarom is het wijs om “ja” te zeggen tegen alles wat zich in jou als bewustzijn voordoet. Daarom is het onverstandig om weerstand te bieden. Daarom is het mooi als je dat mensje in je bewustzijn volledig zijn of haar gang kan laten gaan. Laat de zorgen maar komen. Ze zijn kleiner dan jou.

Laat de handelingen maar gebeuren. Ze zijn kleiner dan jou. Laat gedachten maar varen. Alles wat je waar kunt nemen is kleiner dan jou.

Laat het gebeuren!

Frank Los, spelende filosoof