Ik ga op reis en ik neem mee…

Ik leerde Shanti kennen op een kampvuurbijeenkomt van het SVN (social venture network), zij was daar, net als ik, voor de eerste keer. Het thema van deze avond was improviseren. Tijdens een oefening  met rollenspel kwam ze naar mij toe om samen de oefening te doen. Het was de bedoeling dat we om de beurt een woord zeiden, wat uiteindelijk tot een raar verhaal leidde. Na alle activiteiten was het tijd om bij het kampvuur te gaan zitten en wat te netwerken.

We raakten met elkaar in gesprek en waren geïnteresseerd in wat de ander te vertellen had. Het kwam ter sprake dat ze een boek aan het schrijven was met, voor mij, interessante thema’s. Het leven, genieten en fun. Aangezien ik zelf positief in het leven sta en graag tijd vrij wil maken voor fun leek het mij leuk eens van gedachten te wisselen over deze onderwerpen.

Tijdens het gesprek kwam ik ook aan het woord en vertelde dat ik 6 maanden samen met een vriend rond de wereld ben gaan reizen. Op de reis heb ik veel mensen ontmoet en daar weer van geleerd. We begonnen in Amerika (LA) waar een bepaalde manier van behulpzaamheid voor mij meteen een verbetering was. Tijdens het zoeken op de kaart kwam er van een afstandje een vrouw naar ons toe om te vragen of ze ons ergens mee kon helpen, zo simpel eigenlijk maar nieuw voor mij. Na Amerika zijn we voor 4 maanden in Nieuw-Zeeland geweest en heb daar ook het nodige mogen ervaren. Buiten het feit dat het een enorm mooi land is, was het voor mij het mooi om te zien hoe de mentaliteit van de mensen daar verschilt met de mentaliteit zoals wij die in het “gehaaste”westen gewend zijn. Alles gaat daar op een ander tempo, niet langzamer maar anders. Eigenlijk veel relaxter. Ook zijn we erachter gekomen hoe mensen met elkaar om ‘zouden moeten’ gaan. Het perfecte voorbeeld voor mij was dat na 2 maanden onze slaapspullen waren gestolen. Dit is natuurlijk hoe je niet met elkaar omgaat, maar het gevolg was dat we naar een supermarkt gingen om het nummer van de politie te vragen om aangifte te doen. In de supermarkt stond een vrouw die ons verhaal oppikte en ons meteen een slaapplek aanbood. In eerste instantie argwanend gingen we met de vrouw mee. Deze vrouw had zelf vrijwel niets, geen electra, toilet (zoals wij die kennen) en geen douche. Wel had ze een moestuin, een klein stroompje door haar tuin en een zelf geknutseld onderkomen van een paar oude bussen en wat golfplaten. Wij hadden nog wat eten en zij had nog wat eten en zo hebben we samen een maaltijd op tafel gezet. We zijn hier 1 nacht gebleven en zijn de volgende dag doorgereisd. Voor mij was het heel gaaf om te zien dat iemand die ( in onze ogen) niets heeft er zelf zo gelukkig mee is. In dit geval heeft deze vrouw er heel bewust voor gekozen op deze manier te leven en ik denk dat ze een stuk gelukkiger is dan het gros van de Nederlanders met hun ,over het algemeen, materialistische instelling. Geweldig dat ze 2 vreemden in nood zonder twijfel helpt en onderdak bied, dit zie ik namelijk in NL niet zo snel gebeuren. Ik denk dat als iedereen zo dacht als deze vrouw, de wereld er een stuk fijner uit zou zien. Nou moet ik zeggen dat we daar meerdere keren heel gastvrij zijn ontvangen, maar dit was echt op een hele speciale en mooie manier. Kortom een mentaliteit die ik graag zelf ook wat meer zou willen ontwikkelen, het begin daarvoor is in ieder geval gemaakt.

Na dit fantastische land gingen we via Australië door naar Zuid-Afrika. Een totaal andere wereld waar er een enorm verschil bestaat tussen arm en rijk. Het contrast is zo dat je daar enorme sloppenwijken hebt met 5km verderop een prachtige villawijk. De apertheid is daar inmiddels al even afgeschaft, maar voor mij was deze nog in stand. We verbleven bij blanken en kregen al snel door hoe ze over donkere mensen dachten en zagen daar eigenlijk geen probleem in, ieder had hier natuurlijk zijn eigen redenen voor. Ook wordt het land in zekere mate beschouwd als “van de blanke” en die zwarten zijn eigenlijk maar lastig. Dit alles kwam duidelijk naar voren in Johannesburg. Na Jo-burg zijn we naar Kaapstad gegaan, een plek waar het er allemaal wat relaxter aan toe gaat. Dit is dan ook 1 van de rijkere steden van het land. Ondanks dat het er hier allemaal wat beter aan toe gaat is het nog steeds apart om te zien dat de zwarten (oorspronkelijke bewoneers van het land) alle rotbaantjes hebben en de blanken  zich over het algemeen een jet-set status hebben aangemeten. Waar ik zelf erg van schrok was dat het wel erg snel wende om in een dergelijk land een blanke te zijn en dat je na een redelijk korte tijd deze vorm van apartheid hebt geaccepteerd. Het was eigenlijk wel lekker makkelijk en je voelde dat jou positie, dmv je huidskleur, een goede positie was. Natuurlijk, als de situatie omgekeerd was, was het natuurlijk niet zo lekker geweest. Ondanks dat het geld zo goed als op was aan het eind van de reis, konden we in Zuid-Afrika als een ‘koning’ leven terwijl het merendeel van de bevolking in ernstige armoede leeft.

Ik heb in Nieuw-Zeeland een ernom gevoel ervaren van gelijkheid, terwijl dat in Zuid-Afrika het tegenovergestelde was. Door de ervaringen van de reis denk ik dat ik beter in het leven sta en het beter met mensen voor heb dan voorheen. Ik zal de dingen die ik als positief  heb ervaren proberen toe te passen in het dagelijkse leven. Mocht er iemand onverwachts hulp nodig hebben (in de vorm van een slaapplek) dan zal ik deze persoon (in overleg met de vriendin) graag onderdak aanbieden, omdat ik nu goed weet hoe erg dat gewaardeerd wordt en dat het eigenlijk een kleine moeite het is. Je weet je niet wat je in huis haalt, wat veel mensen afschrikt, maar een grote kans dat er nog wat te leren valt van elkaar en dat is altijd mooi meegenomen. Om terug te keren naar het gesprek met Shanti kon ik haar visie op de wereld en mensen daarin mooi koppelen aan mijn eigen visie en ervaringen. Wij groeien op in een samenleving waar alles in zekere mate is vastgelegd en we worden allemaal een bepaalde richting ingeduwd. Veel verdienen, veel consumeren en succesvol worden. Toen ik nog een stuk jonger was wilde ik ook een dikke wagen en een groot huis. Dat is voor mij inmiddels niet belangrijk meer, gelukkig zijn en mensen om je heen die je lief hebben is voor mij inmiddels het belangrijkste geworden. Gelukkig heb ik de hoop dat het in de wereld over een tijd een stuk mooier zal zijn en fijner voor iedereen. Dit zal nog wel even weg zijn, maar door oa boeken zoals die van Shanti zullen er hopelijk meer mensen op een andere manier over het leven en onze planeet gaan denken. Er komen steeds meer “alternatieve” denkwijze waarmee de focus verlegd kan worden. Als de mensen eens beginnen wat aardiger voor elkaar te zijn in hun eigen sociale omgeving, zullen ze dat ook zeker terug krijgen en daar ook gelukkiger door worden. Maak plezier, heb lief en leef met volle teugen.

Shanti vertelde dat ze van plan was nog een boek te schrijven, ik raad haar aan om een laptop in een rugzak te doen en op de meest gekke, mooie en indrukwekkende plekken aan haar volgende boek te werken. Deze vorm van inspiratie is nergens te leren maar alleen te ervaren. Ik weet zeker dat het tweede boek dan een persoonlijke invalshoek krijgt,  waar andere mensen weer een hoop van kunnen leren. Natuurlijk is er ook een hoop fun te beleven onder het reizen, alleen al daarom raad ik ook iedereen aan het avontuur op te zoeken. Je leert veel over jezelf en van anderen. En natuurlijk heb je aan het eind dan ook nog wat mooie kiekjes en herinneringen. Ook al lijkt het eng om iets dergelijks te ondernemen, uiteindelijk komt het allemaal goed, en zo niet, dan is het nog niet afgelopen.

Rob