Hoe ik mijn hart bevrijdde
door Daniëlla Sloots
Een typische straf die ik vroeger soms kreeg als ik koppig weigerde sorry te zeggen voor iets wat ik niet had gedaan, was dat ik thuis één, twee tot drie weken volledig genegeerd werd door allebei mijn ouders. Dan werd ik niet aangeraakt, gehoord of gezien. Ik bestond even niet meer. Ondanks mijn laconieke buitenkant, ontstond er zo in mij een zacht zeurende onderstroom van angst en onveiligheid, die uiteindelijk permanent langs mijn Zijn bleef schuren. Toch was het niet hierdoor dat mijn hart zich langdurig sloot.
Mooi mens, maar niet voor mij
De genadeklap voor mijn hart kwam pas rond mijn 22e. Ik zat op de kunstacademie en werd ongelooflijk verliefd op een jongen uit mijn beeldhouwklas. Hij gelukkig ook op mij. Ik vond hem móói. Als mens. Hij was vriendelijk en betrokken, had een warme stem, een grappige grijns, mooie handen, een elegante motoriek, een interessante kijk op het leven, een empathische levenshouding en…. een heerlijke lichaamsgeur…. Eigenlijk waren al mijn zintuigen, hart en ziel verrukt van hem. We kregen een relatie en omdat ik zoveel moois niet gewend was, maakte ik deze relatie eigenhandig stuk door iets té vaak hard en cynisch uit de hoek te komen. De jongen kon dit niet meer aan, ik joeg bovendien zijn vrienden weg en hij verbrak – terecht – na tien maanden de relatie. Twee jaar had ik een intens liefdesverdriet, waarbij ik soms dacht dat ik doodging. Daarna was de pijn wel afgesleten. Dácht ik.
Leven ‘op de tast’
Pas drie jaar geleden, precies achttien jaar nadat mijn toenmalige vriend de relatie had verbroken, realiseerde ik me dat ik na hem nooit meer een gezonde relatie heb gehad. Ik had enkel veilige relaties met mannen waar ik niet echt verliefd op was. Bovendien verbrak ik de relaties altijd zelf. Pas drie jaar geleden, na het verbreken van een relatie van meer dan zes jaar met de vader van mijn zoon, begon me dit te dagen. Ik realiseerde me ook dat ik behalve mijn hart, zeker ook mijn neus en deels mijn oren en ogen had afgesloten. Zonder dat ik het wist leefde ik eigenlijk al jaren ‘op de tast’, in het duister. Er had zich in mijn hoofd een overtuiging genesteld dat mooie, zuivere mensenzielen niet aan mij besteed waren, omdat ik daar te hard en slecht voor was. Wie beschikbaar was en me wel oké leek, nam ik. Dit besef maakte me heel verdrietig: ik had mezelf zo lang verloochend.
De sleutel: muzikaliteit en ritme
Het positieve nieuws was, dat ik nu ten minste wist wat er aan de hand was en dat het afsluiten van mijn zintuigen waardoor het niet meer stroomde in mij, óók de sleutel kon zijn om weer bij mezelf te komen. Zo simpel. Zo aards. Ik stelde mijn zintuigen weer open voor muziek, goede voeding, opwindende geuren, de voedende natuur, inspirerende mensen en boeken… En daardoor kon ik weer ontvangen. Alles was er al; ik nam enkel de barrières weg, de vergrendeling in mij waardoor ik al die overvloed niet kon ontvangen. Genieten. Voelen. Hoe wil ik me eigenlijk ten diepste voelen? Flow betekent dat mijn leven doordrenkt is van muzikaliteit en ritme. Door een impuls spontaan te volgen, me te laten overrompelen door een prachtige bloem, synchroniciteiten die elkaar in hoog tempo opvolgen… Sprankelen, bruisen, borrelen, creëren, transformeren, interacteren… Het universum geeft een aanzet in de vorm van een ingeving en ik kop de bal in het doel door te manifesteren. Goal! Dan voel ik me zo dankbaar, want gedragen. Ik ben dan blijkbaar in tune met Alles. Juist dát is verbinding. Pure overvloed. All Een.
