Het slopen van de stolp

door Tamara

In de herfst van 2013 was er in mijn leven één doel: het komende studiejaar zou ik mijn Research Master in de Europese Prehistorie afronden. Ik moest alleen nog ‘even’ mijn scriptie schrijven en dan kon ik de arbeidsmarkt op. Het mooie aan archeologie als wetenschap is dat er heel veel theorieën uit de geesteswetenschappen in samenkomen. Zo leer je een ding niet simpelweg te beschouwen als een ding, maar bijvoorbeeld als een uiting van identiteit van een bepaalde culturele groep. In mijn onderzoek wilde ik de sociale betekenis van een speciaal soort prehistorisch werktuig proberen te vinden en daarom dook ik in allerlei geesteswetenschappelijke werken. Dat was allemaal prachtig, maar in de praktijk bleek dat lezen en schrijven vooral behoorlijk eenzaam. Het grootste deel van de dag was ik bezig met abstracte theorieën over mensen en menselijk gedrag, maar ik had veel moeite om dat te relateren aan de dagelijkse praktijk. Het was alsof er langzaam een stolp over me heen gezet werd en daar kwam ik pas achter toen ik hard met mijn neus tegen het glas aanliep. Op dat moment zat ik dus echter al gevangen, en ik kreeg het steeds benauwder.

GILLENDE MENSEN
Als ik na een dag lezen en schrijven me weer tussen de mensen begaf, beukte elk geluid, elk beeld, elk temperatuurverschil, elke geur op me in en begon te vechten met mijn hersenspinsels. Als er teveel tegelijk gebeurde, leek het alsof er mensen in mijn hoofd aan het gillen waren. Het schakelen naar de leuke dingen in het leven werd steeds lastiger, en ik kreeg moeite met mezelf coherent uitdrukken. Echter, dit lezen en schrijven was nodig voor het uitvoeren van mijn onderzoek. Als ik zou stoppen, zou ik geen diploma halen, en wat dan? Ik móést dit afmaken. Ik móést lezen. Ik móést schrijven. Ik MOEST. En in plaats van dat ik mijn worsteling besprak met mensen, hield ik het grotendeels voor mezelf. Ik schaamde me. ‘Iedereen’ schreef scripties. Waarom had ik er zoveel moeite mee? Dat kon toch niet? Ik kon toch goed logisch nadenken, ik kon toch goed schrijven? Dat waren toch mijn troeven? Ik moest ‘gewoon’ beter mijn best doen. Dat was het moment waarop het glas van de stolp geblindeerd raakte.

IK DENK OM TE DOEN
Ik begon me af te vragen waarom ik ooit was begonnen met studeren aan de universiteit. In de academische wereld staan theorieën centraal – terwijl ik zo graag naar de praktijk wilde. Ik wilde contact met mensen, ik wilde duidelijke resultaten zien, ik wilde wat ik had geleerd, gebruiken als handvat om dingen voor elkaar te krijgen. Met een wilskracht waarvan ik (nog steeds) niet weet waar ik hem vandaan heb gehaald, heb ik afgelopen zomer die stolp aan stukken geslagen en tóch mijn Research Master afgerond. Het belangrijkste wat ik aan mijn studietijd heb overgehouden is echter niet mijn diploma, maar de les die ik geleerd heb over hoe ik in elkaar steek. Ik weet nu dat ik denk om te doen. Zo was ik waarschijnlijk altijd al – maar zodra je je bewust bent van je karakter en de vaardigheden die je hebt, kun je ze ook veel beter inzetten.

BRUG
Nu ben ik bezig met een brug slaan tussen mijn academische achtergrond en mijn meer praktisch gerichte toekomstambities. De schakel zijn tussen het abstracte en het concrete, dát is waar ik van geniet, dát is wat ik wil inzetten om de wereld nog mooier en interessanter te maken. Ik moet er nog wel aan wennen om mezelf op deze ‘nieuwe’ manier aan mensen te presenteren, aangezien ik mezelf eigenlijk altijd heb gezien als academicus. Het vinden van een netwerk wat aansluit bij mijn ambities is daarin nu een van mijn grootste uitdagingen. Ik doe mijn best om de kansen die ik krijg met open armen te ontvangen en om mijn status als beginneling op de arbeidsmarkt te pareren met enthousiasme en leergierigheid en ik ben heel benieuwd wat me dat gaan brengen.