Help, ik ben een foute vrouw!

Sinds kort ben ik een bijzonder leuke man aan het daten. Alleen toen hij dezelfde dingen begon te zeggen als mijn ex, zoals “Ik sta nog op de rem, want…” dacht ik dat ik weer een foute man aan mijn broek had hangen. Weer een man die een emotionele embryo is of maximaal volgroeid is tot het niveau van een emotionele kleuter.

*zucht*

Maar was ík misschien de foute vrouw? Want in mum van tijd bedacht ik wat hij allemaal kon doen om van de rem af te komen. Als hij dat niet deed, dan kon hij wat mij betreft opzouten. Ik weigerde om mijn kostbare tijd en energie nogmaals te besteden aan één of andere man die de weg kwijt is en me niet op waarde kan schatten of behandelen.

Lag mijn focus verkeerd?

Alleen kreeg ik deze keer van niemand bijval. Sommigen vriendinnen zagen de huidige situatie zelfs als een kans voor mij om me niet emotioneel terug te trekken en dit als een leerschool te zien.

Als ik over hem vertelde, vonden ze hem zelfs klinken als een leuke vent en kreeg ik ook nog eens op mijn kop omdat ik dreigde om weer in mijn eeuwenoude valkuil te stappen. De valkuil waarbij ik mezelf helemaal verlies in het fixen van een man. Verder zou ik te zwart-wit en te extreem denken.

Ze zeiden dat als ik gefocust bleef op wat er ‘niet goed’ aan hem is of wat ik miste, dat de relatie gedoemd was te mislukken. Hun advies was om me te focussen op alles wat hij me wél gaf en bracht. Want waar je je aandacht op richt, dat groeit. Ook zou ik mijn behoeftes beter moeten uiten uiten (en dan geen 1000 dingen, maar gewoon beginnen bij 1) in plaats van zijn gedrag proberen te veranderen.

Foute vrouw wordt empaat

Het mooie is dat die tips bijzonder goed hebben geholpen. In plaats van door mijn kritische bril naar hem te kijken, heb ik me in hem verplaatst en wat blijkt? Wat hij zegt en doet is eigenlijk zo gek nog niet! Ik besefte me ineens dat ik nog nooit met iemand had gedatet de me zó liefdevol aankeek, aanraakte, zo veel moois over me zei en met wie het samen zijn zo natuurlijk en ontspannen aanvoelde.

Mocht in het ergste geval morgen alles stoppen, dan ben ik blij dat ik me kwetsbaar op heb durven stellen en eerlijk ben geweest tegen hem over mijn ervaring en behoeftes. Ik zou dan nog steeds heel dankbaar zijn voor de mooie momenten die ik –hoe kort dan ook– met hem heb gedeeld en dat ik zo veel van/met hem heb mogen genieten. 🙂