Week 7 | Wakker worden | Ware liefde gevonden | De ongetemde vrouw

De laatste week van mijn reis was nog bijzonder stormachtig. Niet alleen vanwege de cycloon die toch dichterbij kwam dan verwacht, maar ook vanwege de mooie workshop die ik heb gegeven, de aanvaring die ik met Claire heb gehad en omdat ik op de valreep en totaal onverwachts ware liefde vond. Nu ik eraan terugdenk, mis ik al zoveel elementen van mijn ‘workaction’ en kan ik zeggen dat het meer dan geslaagd was. Ik kijk er naar uit om de komende weken in alle rust alles te verwerken en dan mijn voorlopig laatste grote reis naar de VS te maken. Maar nu eerst een overzicht van mijn laatste bijzondere week.

Vrijdag – Open en bloot

In de ochtend had ik een geweldig inspirerend gesprek met een groep vrouwen over het archetype de hogere priesteres en hoe die zich in ons leven manifesteert. De priesteres zou staan voor zaken als seksuele energie laten stromen, grenzen helder aangeven en compassie hebben. Ik vond het een mooie vraag omdat ik er zelf nooit bij stil heb gestaan. Het trieerde mij om na te gaan hoe ik dit vorm en inhoud heb gegeven in mijn leven: an het ontdekken van de innerlijke stem tot het beoefenen van ‘radicale eerlijkheid’ en vanuit een open hart leven. Dit is het pad waar ik mij op bevind en tevens hetgeen we binnen LightWorks aanbieden en leren aan onze klanten. Prachtig werk hebben we toch. Ik ben zo dankbaar dat ik dit met zo een geweldig team van professionals doe! Zoals mijn moeder altijd zegt: “het is al goed, het kan alleen nog maar beter”.

Vandaag had ik een enorme aanvaring met Claire, mijn soul sister, goede vriendin, huisgenoot op dat moment en mogelijke toekomstige business partner. De aanleiding was dat ik haar vertelde dat ik mij slecht voelde omdat ik niets had ‘gemanifesteerd’ in de afgelopen weken terwijl ik wel veel had gedaan. Dat strookte voor mij niet. Ik had heel veel tijd in zaken gestoken, maar in mijn beleving had ik in de tussentijd onvoldoende resultaten geboekt. Daar baalde ik van: ik ben immers uitermate resultaatgericht. Verder kan ik niet tegen het verspillen van mijn en andere hun energie. Ik vind het dan ook essentieel dat als ik iets doe dat ik effectief ben en anders doe ik liever ‘niks’.
Claire haar kijk was hier heel anders op. Ze zei: “maar wat als je al effectief bent door slechts te ZIJN”. En hoewel dit prachtig klinkt, vind ik dit in de praktijk niet goed werken. Ik kan namelijk in mijn eentje bijzonder effectief zijn en mij dan ook zo voelen. Alleen werk ik nu toevallig aan een aantal projecten met een groot aantal mensen waarvan een deel naar mijn mening echt onnodig veel tijd, energie en daarmee geld kosten.. Slechts ‘zijn’ is dus niet altijd goed als het op zulke dingen aankomt: daar is ook goede communicatie en afstemming voor nodig. Omdat we elkaar niet begrepen, escaleerde de situatie. Het bijzondere was dat Claire het gevoel had dat ze niet moest opgeven en sleurde ze me telkens weer bij het gesprek als ik emotioneel mezelf wilde afsluiten voor hetgeen ze te zeggen had. Het ging er hard aan toe en tegelijkertijd gaven we bijden niet op en vluchtte we ook niet weg. Uiteindelijk zaten we samen huilend met een open hart elkaar aankijkend aan de tafel. Wat fijn dat er mensen bestaan die de confrontatie met me aandurven zonder zichzelf weg te cijferen of weg te vluchten. Ik ben zo dankbaar met deze ervaring. Mijn ontmoeting en tijd met Claire is misschien wel het hoogtepunt van mijn reis. We hebben samen zo veel moois beleefd en leren zo veel van elkaar. Ze is mijn ‘souls sister’.

Zaterdag – Sinds maanden weer eens op een echte date!

De afgelopen dagen hebben wij thuisgezeten. De cycloon, waarvan we dachten dat hij aan ons voorbij zou gaan, heeft heftig toegeslagen. Er was een weeralarm afgegeven waarbij weggebruikers werd geadviseerd om binnen te blijven. Hele steden waren afgesloten. Die regenhoos van een aantal dagen geleden heeft zich veranderd in een ware nachtmerrie voor velen. Vandaag was de eerste dag dat het af en toe ook even niet regende. Deze dag kon ik in de ochtend weer op pad om een ommetje te maken op het strand en op internet te gaan.

Mijn hele dag ging dus volledig anders dan ik had gepland. Allereest heb ikeen man geïnterviewd over de liefde, die me zo erg probeerde te versieren dat het gewoon niet leuk meer was. Ik zag zijn verdriet in zijn ogen en ik hoe hij poogde om de leegte of het gebrek aan liefde dat hij voelde op te vullen met vrouwelijke aandacht, in dit geval was ik het doelwit. Later die dag ben ik door een andere man (met een vrolijke levendige energie die me erg intrigeerde en aansprak) gevraagd of ik met hem mee op date wilde nadat we overdag al vier uur met elkaar hadden doorgebracht na een spontane ontmoeting.

Na de date zijn we naar ‘mijn huis’ gelopen. Ik had beloofd om hem tantra te leren, let wel de witte tantra (niet seksuele) en hij wilde dat maar al te graag ervaren. Ik heb dus mijn mini tantra ritueel weer uit de kast gehaald. Het was echt bizar wat voor persoonlijks hij allemaal over zichzelf deelde. Hij gaf me echt een kijkje in zijn hart en stelde zich super kwetsbaar op. Dat was wel heel erg fijn.

Zondag – Het Byron Bay Spirit Festival heeft mijn leven veranderd

De reden waarom ik in Australië ben? Het Byron spirit festival! Eigenlijk zou het al vrijdag plaatsvinden, maar vanwege de overstromingen was het gecanceld. Vandaag was het de eerste dag dat ik dus mijn workshop mocht geven op het festival. De deelnemers aan mijn workshop waren laaiend enthousiast. Eén van de deelneemsters heb ik achteraf gefilmd en heeft zelfs een blog geschreven waar ik en mijn workshop een groot onderdeel van maakte. De titel van de blog alleen vind ik al geweldig: “ How the Byron Bay Spirit Festival has changed my life”.   Het festival was erg cool, alleen was ik na en paar uur al heel moe. Ik besloot om die reden mijzelf even terug te trekken en rust en ruimte aan mezelf te gunnen. Ik merkte dat ik daar echt aan toe was.

Uiteindelijk heb ik gemediteerd en ben daarna lekker mijn bed ingedoken. Misschien ook wel goed, aangezien dit een van mijn laatste dag was voor ik vertrek uit Australië.

Maandag – In de naam van de liefde

Vandaag bracht ik door met de man met wie ik op date was geweest. We hebben gezellig samen bij lunchrooms gezeten en gegeten. Het leuke is dat we op een gegeven moment heel spontaan hand in hand liepen: het voelde gewoon goed. En naast al het lachen, was hij ook erg verdrietig. Verdrietig omdat hij me niet meer zou zien, juist omdat we zo’n fijne connectie en intimiteit hadden.

Ik was gewoon blij en aan het genieten. Ik was helemaal niet verdrietig, integendeel! Dat moment kwam pas later. Ik heb mijn verdriet met verbazing aanschouwd en vervolgens geaccepteerd. Zo mooi om te zien hoe ik door deze man geraakt was. Dingen lopen soms echt anders dan je denkt.

Dinsdag – De ongetemde vrouw

Deze dag was een reisdag van in totaal wel 36 uur naar Nederland met een tussenstop in Singapore van acht uur. Ik was zo moe en het hielp ook nog dat ik een heftige allergische reactie op noten kreeg die in een chocolade bal zat die volgens de verkoopster zonder noten zouden zijn en het niet zo lekker liep met een van de LightWorkers met wie ik normaal altijd juist geweldig samen werk. Voordat ik ging slapen, wilde ik toch nog een aantal dingen van mij afschrijven. Over mijn reisinzichten, angsten en voornemens.

Ik ben ergens bang. Bang dat als ik weer terug ben dat ik me weer onderdompel in de hectiek van alle dag. Bang dat ik mijn ‘go with the flow’ ritme kwijt raak. Toen ik op het vliegveld was vroeg ik me af wat ik nu HET kenmerk verlicht werken <== link naar website!!!! vind en of ik dit tijdens mijn ‘workaction’ heb gevonden of nog beter: optimaal heb beoefend. Er kwam een beeld in mijn hoofd van iemand die één is met zijn/ haar natuur. Iemand die in plaats van tegen de stroming in de kracht van de zee gebruikt om zich voort te bewegen (zoals dolfijnen dat ook doen). Hierdoor voelt alles moeitelozer omdat jij niet degene bent die de flow maakt of alles op alles zet om deze te weerstaan. ‘Just go with the flow’ zoals vaak wordt gezegd. Ik realiseer me dat mijn ‘flow’-MAKER’ days are over. In plaats van: I MAKE it happen, wil ik veel meer doen aan en genieten van: I LET it happen (zoals levenskunstenaar Claire dit zo goed kan).

Het is tijd om de ongetemde vrouw in mij op te laten staan en vrij te laten. Een vrouw die zichzelf mag zijn, zich volledig laat zien, zich niet inhoud of aanpast en zowel krachtig als kwetsbaar durft te zijn. En nog zoveel meer. Maar misschien dat ik daar een aparte blog aan zal wijden. Wat vind jij? En mijn vraag aan jou om tot die tijd over na te denken: deel je jouw schoonheid al op een manier die volledig uitgelijnd is met jouw ware natuur?

Woensdag – We zijn er zo goed in: klagen

Deze dag kwam ik weer aan in Nederland aan. Nog voordat ik een voet op de grond had gezet, had ik alweer een sneer te pakken. In de slurf op weg naar de hal wilde ik een mooie foto maken en stond ik een beetje in de weg met mijn grote backpack. Een groepje jonge vrouwen liep langs en één daarvan mompelde: ”nee hoor je staat helemaal niet in de weg”.

Ik vind dat we in Nederland echt goed kunnen zeuren en klagen. Ik heb soms het gevoel dat we hier zo verwend zijn en zo ‘ver’ zijn ontwikkeld dat we te veel last hebben van eerste wereld problemen. Ik vraag mij direct af wat ik hier doe en waarom ik hier weer ben. Gelukkig heb ik over een paar weken weer een reis gepland staan naar de VS om daar een workshop te geven over tantra, radicale eerlijkheid en vanuit een open hart leven EN om de laatste shots voor mijn docu te maken.

In de middag kijk ik naar de reacties van mijn facebook vrienden op alle mogelijke kaften van ons volgende boek die ik tijdens mijn overstap in Singapore online had gezet met de vraag welke kafte het meeste aansprak en waarom. Werken op deze manier is echt een feestje: een waar co-creatie-festijn. De betrokkenheid die ik voel en het medeleven dat ik krijg is werkelijk fantastisch! Dat is trouwens niet altijd zo geweest. Ik kan me herinneren dat één van de mensen als commentaar op mijn kaften had dat hij geen van de beelden zou gebruiken maar een nieuwe zou laten maken. Ik ben zo blij dat ik dat soort opmerkingen in de wind sla en het gewoon doe met alle moois dat ik al in huis heb. Als je namelijk luistert naar alle nee-zeggers dan komt er nooit wat van en dan weet je een ding zeker: dat eindresultaat zal er nooit komen. Wat wil jij al heel lang doen of neerzetten? Waar werk je al een tijd aan of ben je aan begonnen maar heb je nog niet voortgezet?

Donderdag – Nog één nuchtje slapen en dan is HET zover!

Dit is de laatste dag voor de kick-off van ons ‘food-project’ bestaande uit een foodparty en een kookboek. Ik moet bekennen dat ik heel enthousiast een paar maanden geleden een oproep had geplaatst voor professionals om in een paar dagen een geniaal kookboek in elkaar te draaien. En tot mijn verbazing waren er wel 20 mensen die wilden bijdragen aan dit realiseren van het kookboek. Wat een animo! Voor mij betekent dit GAAN! En op die manier was er impulsief weer een project geboren. Eenmaal op ‘workcation’ is het project voor mij naar de achtergrond geraakt. Een week voordat ik weer terug zou vliegen naar Nederland bedacht ik me opeens dat ik nog geen locaties had geregeld en dat de tien project teamleden al maanden niks meer van me hadden gehoord EN dat we ook nog geen deelnemers hadden voor het event dat aansluitend zou zijn na een dag van kokkerellen en werken aan het boek. Het is me gelukkig gelukt om samen met de gene met wie ik dit project heb opgezet en de twee koks in korte tijd veel voorwerk werk te verrichten. Het is me verder ook gelukt om ervoor te zorgen dat het evenement volledig uitverkocht was. Iets waar ik, door de beperkte tijd die ik heb besteed aan de voorbereiding, niet van had kunnen dromen.