WEEK 5 | The road less traveled nemen| Grenzeloos denken | Tijd om te feesten en te genieten
Op werkgebied heb ik het deze week bewust wat rustiger aan gedaan. Hierdoor ontstond er ruimte voor diepe inzichten die op een vervelende en fijne manier op mijn pad zijn gekomen. Verder heb ik een aanvaring gehad die me heeft gedwongen om te kijken in de ‘krochten’ van mijn ziel, heb ik een ingeving gehad van hoe ‘groot’ LightWorks kan of dient te worden EN heb ik herbevestigd gekregen dat ik thuis hoor ‘on the road’ levend als een ware minimalist & digital nomad .
Vrijdag – De minimalistische leefstijl
Wat is het fijn hier in deze surfplek in Nieuw-Zeeland. Ik heb over het strand gewandeld en daar mijn meditatie gedaan. Het bevestigd weer wat ik diep vanbinnen al wist: ik ben geen stadsmeisje. Ik voel mij pas echt thuis in de natuur. Ook voel ik mij zo blij dat alles wat ik heb gekocht en meeneem in twee lades past. Ik heb gemerkt door deze reis dat ik niet meer nodig heb. Ik geniet nog intens na van onze tocht door de bergen gisteren. Wat een uitzichten heb ik daar gezien en hoe dankbaar ben ik daar geweest.
Het leven kan wat dat betreft zo mooi zijn als wat jij er zelf van maakt. 10 jaar geleden wist ik niet wie ik was, wat mijn dromen waren of zelfs mijn missie. Ik ging naar de Universiteit omdat mijn oma zei dat een diploma als een paspoort is: het kan je op plekken brengen waar je anders nooit komt. Dat deed dit diploma inderdaad. Ik kreeg twee banen bij twee van de vijf top consultancybureaus en raakte hierdoor in een depressie en burn-out. Die jaren daarop leerde ik de kunst van het leven. Om gelukkig te leven en dankbaar te zijn. En tot op de dag van vandaag doe ik dat nog steeds. Ik ben dankbaar dat ik dit leven mag leven en dat ik altijd mensen om mij heen heb gehad die in mijn geloofde en mij hebben gesteund.
Wat kan een mens toch een mooi leven hebben!
Zaterdag – Digital nomad in actie
Ik ben nog aan het bijkomen van het kinderfeestje van de zoon van het stel bij wie ik logeer. Het was zo goed georganiseerd en groots opgezet dat het wel een festival leek. En het had een thema (wat ik zeker in gedachten ga houden voor toekomstige evenementen). In de avond had ik nog een feestje in de planning. Het was namelijk St Patricks Day en hoewel ik niet exact weet wat dit feest inhoudt, heb ik mij kostelijk vermaakt. Tussen al het kletsen, dansen en drinken (water met citroen), had ik ook nog drie coachsessies via Skype. Uit alle sessies kreeg ik geweldige feedback terug. Eén klant waarmee ik nog niet via Skype had gewerkt gaf zelfs aan dat ik over Skype net zo effectief was als live. Dat is altijd geweldig om te horen.
De groei van alle mensen die ik coach is ook geweldig om te zien en verveelt nooit. Stuk voor stuk – of ze nu zware burn-out, depressie of nog beter willen worden – hebben zij enorme doorbraken ondergaan. Wat mij daarbij opvalt is dat iedereen die we begeleiden een lonkend perspectief heeft om dingen anders te doen of er nu ECHT voor te gaan. Alleen krijgt iedereen met die innerlijke criticus te maken (kan ik het wel? Wie zit er op mij te wachten? Ga ik het financieel wel redden?) en dat is waar ik doorheen breek! Alles is namelijk mogelijk zolang je er maar voor gaat, liefdevol voor jezelf bent, leert vertrouwen, hulp inschakelt en doorzet.
Ik ben bijvoorbeeld van plan om te leven zoals deze familie ( inclusief geld verdienen en babies krijgen & opvoeden onderweg) Zie hier dat het kan :-). Beperkende overtuigingen van anderen of niet: ik geloof dat het kan en zolang je het kunt verbeelden kan het echt gebeuren. Dat is immers stap 1 van manifestatie.
Zondag – I am bountyful, blissful, beautiful
Vandaag heb ik het lekker rustig aan gedaan na twee dagen feesten en veel Skype-gesprekken. Ik ben naar de ‘farmers market’ gegaan om ingrediënten te kopen voor mijn afscheidsdiner. Dit is iets waar ik een gewoonte van heb gemaakt als ik bij andere mensen logeer: een huisgemaakt diner met in ieder geval mijn geheime tofu-recept. Deze doet het altijd goed, ook bij vleeseters.
Ik heb genoten van de avond. Om met de hele familie (drie generaties) lekker te eten van hetgeen ik had ingekocht en gemaakt. Verder heb ik meer foto’s van de fotoshoot die ik in Balie heb gedaan – voor een sieradenlijn – binnengekregen. Door deze foto’s merk ik dat ik mijzelf – en hoe ik eruitzie – echt kan waarderen in plaats van ‘er genoegen mee te nemen’. Ik zal hier later meer over schrijven in een andere blog. Dus hou, als je dit onderwerp interessant vindt en het je raakt, mijn blog goed in de gaten.
Maandag – Grenzeloos denken
Tijdens mijn wandeling over het strand en mijn dagelijkse meditatie op een rots, kreeg ik een geweldige ingeving: LightWorks wordt net zo groot als Ikea. Het klinkt gek, maar ik geloof echt dat het kan! De wereld heeft meer liefde en licht nodig. We zitten in mijn beleving in een extreme humanitaire crisis. We hebben het over de vluchtelingen – en milieuproblematiek – maar er is een crisis die door de meeste van ons over het hoofd wordt gezien. Dit zijn de uitwassen van dat we ons veelal door angst laten leiden in plaats van liefde. Zo heeft één op vijf mensen in de wereld een geestesziekte, is op 18 jarige leeftijd één op de drie vrouwen seksueel aangevallen tot en met misbruikt en is één op de 10 kinderen seksueel misbruikt. Dit zijn maar een paar indicatoren. Als je dit zo leest dan kan je toch niet anders denken dan dat er echt werk aan de winkel is?! Ik denk zelf dat liefde het antwoord, de oplossing en het medicijn is.
Ik wil mijn bijdrage leveren door mijn boek, documentaire en uiteindelijk ook theatervoorstelling over de liefde. Stap 1 is namelijk bewustwording van hoe je met jezelf en anderen omgaat en praat. Ik ben klaar om mijn volgende ‘kind’ en het LigtWorks Empire te gaan bouwen.
Hoewel het in de ochtend wat stormachtig was, klaarde het in de middag gelukkig op. Hierdoor konden we in de bergen gaan wandelen wat een adembenemend uitzicht tot gevolg had. Ik vraag mij op dat soort momenten serieus af waarom er nog iemand in de stad woont als je jezelf elke dag kan omringen met zoveel natuurlijke rijkdommen. Als ik hier zou wonen dan zou je me elke dag in de bergen en op het strand vinden. Wat en schoonheid!
Dinsdag – Is wie ik ben genoeg?
In mijn leven heb ik twee incidenten gehad met hele goede vrienden waarbij ik enorm schrok van de felheid van hun reactie. Vooral omdat het ging om iets dat ze baseerde op een zeer incompleet (tot verstoord) beeld van de werkelijkheid dat vooral was gebaseerd op interpretaties en projecties. Vandaag kwam ik weer oog in oog te staan met diezelfde felheid vanwege een (in mijn ogen onschuldig) incident met een vriendin van me.
Waarom raken deze situaties mij zo? Ik denk dat het komt omdat ik in beide gevallen geen kwaad bedoelde of mij hier totaal niet bewust van was. De ander ervaarde het wel zo waardoor mijn goede intenties in de twijfel werden getrokken. Waarom kan dit mij zo raken? Ik denk dat het komt doordat ik ZO mijn best doe om het goed te zijn/het op een juiste manier te doen. Ik vind het dan heel vervelend als het op een tegenovergestelde manier uitpakt EN ik ook nog eens word beschuldigd van iets waar ik in mijn ogen geen blaam van verdien. De pijn die ik ervaar komt misschien voort dat ik mezelf (onbewust) alleen maar goed genoeg acht als ik presteer of dingen bereik. De vraag is: mag ik er ook zijn als ik volledig mezelf ben met al mijn moois en gebreken zonder enige vorm van prestatie? Ik denk dat als ik deze les volledig had geleerd dat bovenstaande situatie mij niet zoveel had geraakt en het langs mij heen was gegaan. Kortom: ik ben goed op weg naar het worden van een human BE-ing in plaats van een human DO-ing, alleen mag ik nu op een diepere laag aan de slag met destructieve patronen die in de loop der jaren in me zijn gesleten.
Naast al dat ‘soulsearching’ heb ik natuurlijk ook gewoon een business te runnen. Ik werk nu met een vast team van mensen samen. Tot voor kort waren de samenwerkingen binnen LightWorks vooral op projectmatige basis. Dit is nu aan het verschuiven. Het is bijzonder om de verschillende houdingen van de mensen met wie ik werk te zien. Sommigen willen mij volledig ontzorgen dat het zover gaat dat ik soms geen idee heb wat de status van zaken is en dus in het duister tast terwijl ik anderen dien te micro-managen. Een enkeling heeft tevens moeite met de netwerkgedachte waarbij we de klant integraal bedienen als team vanuit LightWorks. Ik heb nog nooit zo samengewerkt met mensen: getalenteerde en gedreven mensen waarbij we echt bizarre resultaten hebben gerealiseerd. Ik geniet van de ontwikkeling, het LightWorks team en onze klanten. Wat een zegen dat ik hier deel van uit maak.
Woensdag – De wereld over voor liefde
Vandaag was weer een reisdag. Iets waar ik eigenlijk nooit zin in heb omdat ik dan weer moet gaan pakken en allemaal van die ‘kleine dingetjes’ van belang zijn. Zo was ik een keer mijn mobiel thuis vergeten. Een andere keer had ik voor het eerst mijn tickets niet uitgeprint (omdat niemand daar ooit naar vraagt) en moest ik hem opeens laten zien. Vandaag vond ik het extra spannend omdat ik – vanwege mijn aankomsttijd – niet opgehaald kon worden. Resultaat? Het appartement van mijn vriend bij wie ik slaap op eigen houtje vinden.
Maar voor het zo ver was heb ik voor ik vertrok mijn lievelingslunch ingeslagen bij mijn favoriete lunchroom. Daar raakte ik in gesprek met de meiden die daar werkte over de liefde. Het bleek dat ze beiden voor de liefde naar Nieuw-Zeeland waren verhuisd. ‘Toevallig’ had ik mijn camera bij me en waren ze bereid om mee te werken aan een interview voor mijn boek en docu ‘Expedition Self Love’. Ik voel altijd een ‘rush’ als ik weer met iemand heb gesproken over hun ervaringen. Ik vraag me weleens af hoe ik net als Floortje Dessing geld kan verdienen met de twee dingen die ik het liefste doe: reizen en gesprekken voeren (contact maken) met mensen. Dat ga ik dus onderzoeken.
Dit betekent niet dat ik niemand meer coach of adviseer en dat ik geen coaches, trainers en leidinggevenden meer opleid hoor. Het betekent alleen dat ik kan kiezen of en in welke mate ik dat wil doen zonder financieel consequenties. Wordt gevolgd.
Donderdag – Reconstruction
Voordat ik gister werd afgezet op het vliegveld heeft de vriend bij wie ik logeerde me nog even rondgereden door Christchurch. De stad is 20 minuten rijden van het strandplaatsje waar ik de afgelopen week heb doorgebracht. De gevolgen van de heftige aardbeving die ze ongeveer zes jaar geleden hadden gehad was nog steeds zichtbaar. Overal waren bouwplaatsen, delen van de stad waren nog steeds vervallen en op andere plekken waren juist hijskranen te vinden en zaten gebouwen weer in de steigers. Dit geldt ook voor mij. Ik zie mezelf als een mens in wederopbouw na een heftige Tsunami. Wat ik tijdens en vooral na die Tsunami heb hervonden ben ik zo trots op: de zin in het leven, de energie, het geworteld zijn, de focus, de durf, een richting en mijn innerlijk kompas (hoofd-hart-connectie) werkt weer!
Er zijn een paar dingen die ik echter nog aan het ‘herontdekken’ ben. Met praktische zaken die nieuw zijn op gebieden waar ik nog niet zo goed in ben. Van details en techniek schiet ik enorm in de weerstand en soms zelfs angst. Ik vond het dan ook lastig/eng om vanaf het vliegveld een ‘Uber’ te nemen. Mijn innerlijke criticus vierde hoogtij en wakkerde mijn angst alleen maar verder aan. Zo heb ik een half uur lang voor me uitgestaard en afgewogen wat ik het minst ‘eng’ of ‘risicovol’ vond: met het openbaar vervoer of met de Uber taxi. De meeste mensen die ik ken hebben geen last van dit fenomeen voor zulke simpele activiteiten maar passen dit toe op de grotere vraagstukken in hun leven zoals. Met dat soort vragen en acties heb ik dan totaal weer geen probleem. Dat heeft er dan ook toe geleid waar ik nu ben en wat ik heb gedaan. Ik ben daar zo enorm trots en dankbaar voor. Ik blijf werken aan het hervinden wat ik verloren ben, opschonen wat bloot is gelegd en opbouwen van hetgeen past bij mijn natuurlijke schoonheid. Eén een ding weet ik in ieder geval zeker: I am exactly where I need to be.
