Waar een ongeluk al niet goed voor is…
In juni heb ik mijn enkel dubbel gebroken op mijn vakantie in Griekenland. Tijdens een meditatie met zang, zong ik ineens de sterren van de hemel. In eerste instantie begon ik heel voorzichtig mee te zingen. Ik keek uit op zee, en niemand kon mij horen. Eigenlijk zong ik nooit, omdat altijd gezegd werd dat ik dat niet kon.
Ik voelde me daarin zo geremd, dat ik in gezelschap niet durfde te zingen. Zelfs niet als ik alleen was. Het maakt me verdrietig als ik daaraan terugdenk. En op dat moment was ik diep geraakt en zo dankbaar dat ik vol enthousiasme de begeleider bedankte, en daarbij uitgleed over de stenen.
Sensitief
In het ziekenhuis werd duidelijk dat ik geopereerd moest worden. Ik vloog met een privé vliegtuig naar Athene. Bijna alle artsen en verplegers was ontzettend lief en aanwezig. Ik merkte het op en vertelde dat persoonlijk. Hier werd ik heel sensitief voor, maar ook voor mensen die met hun gevoel en gedachte niet bij mij waren.
Durf te vragen
In Nederland terug, was het confronterend dat ik ontzettend afhankelijk was. Dus binnen de kortste keren moest ik mijn schroom om iets aan een ander te vragen opzij zetten. Het had ook geen zin om dat omslachtig te doen. Ook nu kon ik alle liefdevolle aandacht binnen laten komen. Ik heb die knop bewust omgezet. Ik wilde geen zielig slachtoffer zijn. Ik nam de tijd om aanwezig te zijn zowel bij mijzelf als bij de ander. Hiervoor gebruikte ik al mijn zintuigen. Ik genoot zowel van het eten dat voor mij gemaakt werd als van de bloemen en de diepgaande gesprekken.
Duisterpuntjes en overgave
Er waren ook momenten dat alles op me af kwam. Al eerder heb ik ervaren wat ontspanningsoefeningen en meditatie voor me kunnen doen. Ik ben begonnen met dagelijkse oefeningen, soms wel twee keer per dag. De herhaling helpt enorm om het onder de knie te krijgen. Als ik dat doe, komt er een stukje overgave. Dan luister ik ook veel beter naar de signalen van mijn lichaam, wat heel hard nodig is voor het herstel.
Lichtpuntjes
Ook probeerde ik betekenis te geven aan de situatie; Wat zijn de lessen die ik te leren heb? Er gebeurden daardoor ook hele bijzondere dingen. Zo werd het LICHTpuntjesfestival vanuit mijn huis georganiseerd. Ik bezocht hiervoor onder andere een bijzonder kunstenaarsduo, waarvan ik hun bloemenactie heel mooi aan het festival kon koppelen.
Sterren van de hemel
Hoogtepunt was dat ik 2 maanden na mijn ongeluk ontdekte dat ik nog steeds een stem heb. Iemand vroeg naar de omstandigheden van mijn ongeluk en vertelde dat ook zij haar ‘nieuwe zangstem’ ontdekt had. ‘s Avonds zong ik in mijn bed de mantra die ik tijdens de meditatie gezongen had, en ontdekte dat ik nog steeds die bijzondere stem had. Ik was heel verbaasd en tegelijkertijd dolgelukkig. Ook mijn partner vond dat heel mooi om te ervaren.
Tijd en ruimte
In totaal ben ik 7 maanden uit de running geweest. Ik had verwacht dat ik na 3 maanden weer zou kunnen werken en sporten. Het duurde heel lang voordat ik zonder krukken kon lopen. Gelukkig kreeg ik alle tijd om te revalideren. Zowel mijn lichaam als geest hadden die ruimte nodig. Ik ben daar dankbaar voor, maar ik ben nog niet klaar. Mijn voet is nog heel stijf en de spierspanning heel hoog. Ik kan hem nog steeds niet goed ontspannen. Daarnaast merk ik dat ik nog steeds dat ik heel goed op mijn energie moet letten. Op is op! Het is nog steeds moeilijk om een goede balans te vinden. Er zijn periodes geweest, dat ik door teveel oefenen achterop raakte, want mijn voet werd weer dikker. Na een aantal maanden heel goed leek te gaan, verstuikte ik ineens de enkel van mijn goede voet. Hierop reageerde ik panisch. Ik durfde geen stap meer te verzetten. Want als ik achteruitgang ervaar, voel ik me soms wanhopig. Als ik mijn enkel tijd en aandacht blijven geven om te herstellen, maak ik weer een sprongetje vooruit. Nu zit ik in een fase dat ik weer meer moet durven. Mijn enkel is sterk genoeg om te kunnen sporten en ik ben dankbaar, dat ik weer van alles kan.
Zingend hart
Het blijft een kunst om naar mijn hart te luisteren. Zeker nu ik weer in het normale ritme zit. Als ik dat doe, ervaar ik geen ingewikkelde vragen. Dan is er geen gepieker. Er is rust. Ik voel dan precies waar ik naartoe wil. Zelfliefde is er wanneer mijn hart zingt…
—————————————————————————————————————————————-
Sabine, 60 jaar, is leerpsycholoog. Zij zet allerlei talentontwikkelingsprojecten op bij De Haagse Hogeschool en is actief betrokken bij Academie PanSophia waar ze het universele en vrouwelijke uit verborgen tijden herontdekt om te vertalen naar deze tijd. Verder is zij betrokken bij het jaarlijkse LICHTpuntjes festival.
Sabine’s verhaal maakt deel uit van de serie van LightWorks over ‘Self Love’.
De thema’s van LightWorks’ komende twee interactieve boeken zijn: ‘Self Love’ en ‘Natuurlijk Leiderschap’. Vond je deze blog over ‘self love’ inspirerend en ben je benieuwd naar Sabines hele verhaal? Dat is mogelijk. Vertel ons waarom en/of wat van haar verhaal jou inspireert en wellicht wordt Sabine één van de inspirerende mensen die met haar verhaal in een van de twee interactieve boeken zal worden opgenomen.
Of wil je het verhaal over jouw pad van zelfliefde of natuurlijk leiderschap ook delen en daarmee anderen wellicht informeren, inspireren en/of activeren? En wil je daarnaast kans maken dat we deze naast een publicatie op de website ook in één van de twee boeken opnemen? Dat kan, door contact met ons op te nemen. Stuur een mail naar info@light-works.nu en wij zenden je de richtlijnen toe. En volg ons ook op Facebook om up to date te blijven!
