Superwoman
Zoals altijd licht haar gezicht op als ik binnen kom. De onvoorwaardelijke liefde die mijn moeder voor ons heeft zit er nog altijd in, ziek of niet. Daar licht ze dan op de bank, haar lichaam volledig bedekt met een dekentje, volledig gestript van alle sporen van ijdelheid. Mijn vader ontvangt ons (een deel van de kinderen) met een gezonde en lekkere soep. Zij heeft haar ‘natural chemo’ (gezonde voeding) al uren eerder gehad. Mijn vader, moeder en twee van mijn drie zusjes hebben gewacht totdat ik er was zodat we met zijn allen voor mijn moeder kunnen bidden voordat ze onder het mes gaat (mijn ouders zijn gelovig).
Ik leef heel erg in het nu en heb eigenlijk alleen gedcaht tot en met chemo nr. 17. Alles wat daarna zou komen had ik nog maar even niet bij stilgestaan, dat vond ik zinloos geweld. Elke keer als ze weer een chemo kuur onderging noemde ze het haar ‘beterschapsfeestje’. Na de meeste van de chemo’s ging ze vaak nog wandelen en tijdens de chemo kuren kon ze zelfs nog grappen maken of anderen bemoedigen en vroegen mensen haar vaak uit nieuwsgierigheid wat toch die gezonde voeding was die ze at in plaats van de roze koeken en de boterhammen met kaas die het ziekenhuis verstrekte. Alleen is het nu echt zo ver… ze gaat voor de tweede of derde keer in vijf jaar onder het mes.
Mijn zusjes ogen gespannen en ik voel me eigenlijk heel releaxt totdat mijn moeder begint te vertellen. Ze verteld ons dat ze van plan is om zingend de operatie in te gaan… Blijkbaar heeft ze dit vijf jaar geleden ook gedaan toen ze voor het eerst geopereerd werd aan haar borst. Die altijd zo sterke vrouw vertoont opeens toch wat emotie. Ik kan het niet helemaal plaatsen maar misschien is ze toch zenuwachtig of verdrietig?! Mijn derde zusje en haar zoontje komen nu ook binnen. We zitten er met zijn allen serieus, gespannen, in gedachte of droevig bij. Mijn neefje brengt gelukkig wat leven in de brouwerij door heerlijk te klappen en allemaal vreemde geluiden te maken en op een gegeven moment uitgeput van al dat spelen in slaap te vallen.
Na uren wachten, is het dan zo ver… mijn moeder komt aanrijden in een enorm operatiebed, voortgeduwd door een zuster en een broeder. Ik denk kort terug aan het moment voordat we uit huis gingen en we haar richting de deur zagen lopen met een broek die ze van een van ons had gekregen omdat haar eigen broeken haar veel te groot waren. Zelfs deze broek blijft slechts om haar lichaam zitten omdat ze hem met een dikke riem heeft ingesnoerd. Dit zelfde lichaampje licht nu op een enorm bed. Met een blik vol verwachting of gespannenheid geeft ze ons allemaal een dikke knuffel en verdwijnt ze de lift in op weg naar de operatiekamer.
Begin van dit jaar was het niet helder hoe kwaadaardig de kanker was en hoe ver deze zich had verspreid maar nu kon er toch niks meer mis gaan? Waarom voel ik me dan toch onbestemd en vind dat ik niet verdrietig mag. Mijn moeder leeft toch nog gewoon. Waarom zou ik dan verdrietig zijn. Ik vind het eigenlijk niet kunnen. Mijn innerlijke criticus geeft me op m’n donder en laat weten dat ik blij mag zijn dat we in een land leven waarbij je geopereerd kan worden en de kans op genezing en levensverlening daardoor veel groter is. In veel ‘arme’ landen ben je ten dode opgeschreven als je zoiets als kanker hebt en krijg je geen tweede en derde levenskans.
Op weg naar huis kan ik het uiteindelijk toch niet meer houden en barst ik in tranen uit terwijl ik een van mijn beste vrienden aan de lijn heb. Gister en vandaag heb ik ook al twee keer huilend aan de telefoon gehangen en twee keer in de armen van vriendinnen lopen snikken. Zelfs toen ik mijn moeder belde om te vragen hoe het met haar was was ze me voor en barste ik in snikken uit terwijl ik haar vertelde dat ik deze hele situatie op een of andere manier toch moeilijk vond. Mijn moeder zou mijn moeder niet geweest zijn als zij MIJ niet zou troosten. Nog niet eens 24 uur na haar operatie wist ze me te vertellen wat ze allemaal alweer kon, wat ze had geleerd tijdens haar opname en wat het voordeel precies is van het feit dat ze nu even niet zo veel kan.
Wat ben ik bijzonder blij en dankbaar met zo een moeder… een moeder die nooit opgeeft, om moeder die lief heeft, een moeder die doorzet, een moeder die gelooft, een moeder die krachtig en liefdevol is. Ik voel me gezegend en ben dankbaar dat mijn vader haar heeft verzorgd met zijn ‘natural chemo’ (goede voeding), de artsen hun werk goed hebben gedaan en vooral dat mijn moeder op een of andere manier altijd uit een vat van hoop en liefde weet te tappen en dit ook gul deelt met de mensen om haar heen. Bijzonder (dankbaar).
Shanti Silos
www.light-works.nu
