Afgelopen zondag was het zo ver: ik mocht mee naar een echte voetbalwedstrijd! Dit keer niet vanaf de luie bank op tv alles gade slaan, maar zowaar in een echt stadion. Ik ben gek op eerste keren, vooral als het een eerste keer is van iets leuks dat al een tijdje op mijn wensenlijstje staat . Ik maakte dan ook een sprong in de lucht nu ik het spel nu eindelijk live zou mogen aanschouwen.OP WEG
Het avontuur begon al bij het ophalen van de seizoenspas van de gene die zijn plaats eenmalig aan mij wilde afstaan (waarschijnlijk omdat hij net terug was en nog even moest bijkomen van een week ordinaire fun en een week yoga retraite op Ibiza). Het schijnt dat die seizoenkaarten honderden euro’s per jaar kosten, afhankelijk natuurlijk van het ‘vak’ waar je jouw vaste stoel(en) voor koopt. Voor één van de vakken in het stadion bleek zelfs een wachtlijst te zijn! Daarover later meer. Nu eerst verder over de weg naar het stadion.

DE AFTRAP
Nadat we de voetbal seizoenkaart in ontvangst hadden genomen en wat mooie vakantie verhalen mee hadden gekregen werd het toch echt tijd om te gaan. Want als we op tijd waren dan zouden we nog het openingslied kunnen meezingen, ik geloof van André Hazes, dat altijd wordt gespeeld vlak voordat het spel gaat beginnen.
Eenmaal aangekomen op het station liepen we als onderdeel van een grote mensen massa richting HET stadion. Grote drommen uitgelaten mensen haastten zich via de veiligheidspoortjes naar binnen. We namen plaats op ‘onze stoelen’ en kregen nog net de laatste flarden van het befaamde lied mee. Het stadion zat vooral vol met mannen, heel veel mannen. Zo hier en daar zag ik een verdwaalde vrouw en af en toe een kind zitten. De mannen waren van alle leeftijden en van alle lagen van de bevolking. Verder leek men geen, op de tribune geen onderscheid te maken in ras en kleur. Soms staarde een man mij wat vreemd aan maar dat zou ook kunnen komen omdat ik een rokje aan had of een andere reden waar ik waarschijnlijk nooit meer achter zal komen.

MIJN CLUB
Deze mannen waren hier voor maar één ding: hun club, Ajax. Uit volle borst zong iedereen mee en onder luid applaus kwamen de voetballers de grasmat op. Even vroeg ik me af of ik 90 minuten van Ajax tegen een of andere club waar ik tot die dag nog nooit eerder van had gehoord wel vol zou houden. Maar het tegendeel was waar…. Ik keek mijn ogen uit en heb me geen moment verveeld. Niet zozeer door het goede spel dat er gespeeld werd maar door het tafereel dat zich op de tribunes afspeelden.

Gedurende de hele wedstrijd klonk werden er liederen gezongen, met name door de supporters die in het harde kern vak zaten (waar die wachtlijst voor is). Begeleid door een ritmisch tromgeroffel zweepte zij de rest van de supporters op. Soms letterlijk door hun zang kracht bij te zetten en springend de gehele tribune op hun … grondvest te laten trillen. De supporters in de andere vakken konden er ook wat van. Nog nooit heb ik zo een grote groep mannen zo geëmotioneerd en betrokken bij iets gezien: juichend als hun club maar iets goed deed en blikken van afkeuring toewerpend tot aan scheldpartijen toe, als hun club het niet goed deed of nog erger… als de tegenpartij iets leek te hebben gedaan dat niet door de beugel kon.

EN GAAAAAAAAAN….
Ik vroeg me stilletjes af waar deze energie, betrokkenheid, bevlogenheid toch is als ze op hun werk zitten, of nog belangrijker als het gaat over hun eigen leven. Willen ze dan ook geen seconde missen van hetgeen dat er gebeurd? Staan ze dan te juichen als ze iets goed doen? Zetten zij zelf ook alles op alles om te gaan voor het ultieme resultaat en halen ze eruit wat erin zit en net als de voetballers die vaak een tandje bij zetten ook al zijn ze kapot? En beseffen deze mannen eigenlijk wel wat voor hun de ultieme prijs is die ze in hun leven kunnen behalen? Willen ze net zo veel tijd, moeite, geld en energie steken in het ontdekken en bewandelen van hun droompad? Of willen en kunnen ze dit sec opbrengen voor tijdelijk vermaak, om anderen te zien doen waar ze zelf misschien wel nooit bij stil staan, een stap voor zullen zetten of zullen bereiken? Of is het toch echt makkelijker en leuker om volledig op te gaan in tijdelijk genot en je onderdeel te voelen van een groep waarbij niemand aan je vraagt wat jouw droom is? Of nog erger, deze in twijfel trekt of je dit wel kan realiseren in plaats van jouw te steunen voor het feit dat je stap voor stap op weg bent.

WIJ ZIJN KAMPIOEN
Hoe zou het toch zijn als deze mannen net zou enthousiast waren en veel moeite staken in het ontdekken van hun eigen potentieel, eruit zouden halen wat erin zat, voor elkaar zouden juichen en samen zouden werken aan de realisatie hiervan? Hoe zou de wereld eruit zien als deze mannen de kampioen zouden worden in hun eigen leven en daarmee plezier en geluk zouden brengen in het leven van de mensen om hun heen omdat ze zichzelf waar-maken… omdat ze weten wat het is om ZELF op het veld te staan, om elke dag keihard te trainen en te strijden voor het hoogst haalbare om uiteindelijk samen het behaalde succes te vieren. In dit geval heb ik het natuurlijk over een letterlijk voetbal veld maar het veld waarop hun leven zich aftekent. Dan genieten we niet alleen van instand pleasure, maar voeden we onszelf en onze omgeving ook met ‘inner joy’ en maken we de wereld naast leuker ook nog een stukje mooier.