Vrouw vindt berg om tegenop te zien

Ik heb geen ridder nodig om me te bevrijden uit de greep van het achtkoppig monster genaamd: angst! Ik ben jonkvrouw, dranken bestrijder en superheld in één… Althans dat dacht ik.
In mijn leven heb ik veel gestreden EN overwonnen. Keer op keer ga ik alle drama, pijn en uitdagingen aan die op mijn pad komen aan. Met opgeheven hoofd, veel durf en wellicht vanuit een tikje naïviteit, ga ik al vanaf het moment dat ik een kleine hummel voor een goede gezondheid en levensgeluk… Niet alleen voor mezelf maar ook voor de mensen om me heen.

Ik zie nooit als een berg tegen iets op en ga alles aan. Beren en bergen bestaan voor mij niet. Ik ga alles (als ik het zie) ‘gewoon’ aan. Ik heb namelijk in de praktijk geleerd hoe ik dit het beste kan doen: bepalen wat ik wél wil, op onderzoek uit gaan naar oplossingen en antwoorden en tot slot te doen/ bewegen totdat ik het (eind)resultaat heb behaald. C’est ça! Dit is iets dat ik mezelf van jongs af aan al eigen heb gemaakt en stiekem ook van mijn ouders heb afgekeken.

DAN MAAR BESTRALEN?!
Toen ik vier was had ik zo veel last van eczeem dat ik de ene teerzalf na de andere hormoonzalf opgesmeerd heb gekregen totdat er geen hogere dosis was die ze me konden voorschrijven. Het ziekenhuis stelde mijn ouders voor om dan maar over te gaan op bestralen. Dat zagen mijn ouders gelukkig niet zitten en zijn toen gaan zoeken naar alternatieve manieren van genezing. Tot en met mijn studententijd was ik elke dag bezig met een huid die pijn deed en er veelal niet uit zag. In die tijd hebben mijn ouders veelal de strijd voor en met mij gevoerd. Ik ben dankbaar voor het feit dat ze het nooit hebben opgegeven en dat mijn moeder me – hoe vreselijk mijn huid er ook uit zag – zei dat ik mooi en slim was en dat ik alles kon realiseren wat ik wilde… En als je iets maar vaak genoeg hoort dan wordt het vanzelf werkelijkheid (of het nou klopt op niet). Ik geloofde haar en heb haar woorden omgezet in daden.

LONKEND PERSPECTIEF
Naast de strijdt die ik voor mijn gezondheid heb geleverd heb ik met een immens geloof in eigen kunnen gevochten voor wat ik wilde, voor mijn lonkend perspectief. Vanaf mijn dertiende heb ik gevochten voor een gelukkige gezinssituatie, die als donderslag bij heldere hemel was verdween nadat mijn ouders een levens veranderende keuze maakten.

Sinds 1999 trek ik te strijden met teams en individuen om (hun) ‘verdrietfabrieken’ om te zetten naar ‘vreugdenetwerken’. In 2007 kreeg ik een burnout en depressie en in 2010 stootte ik mijn hoofd op een vreemde manier en zo hard dat ik een zware hersenstam schudding kreeg. Beide keren zat ik gevoelsmatig in een diepe duisternis en was ik fysiek volledig uitgeschakeld. Opgeven is een paar keer door mijn hoofd gegaan, maar aangezien uit het leven stappen dan mijn enige optie was koos ik er toch maar voor om keihard aan de slag te gaan om maar een sprankje licht te mogen zien.

ZO DOE JE DAT
Ik kan me niet herinneren dat ik tegen een berg op keek. Ik heb of creëer altijd een helder vergezicht, deel de weg ernaar toe in hapklare brokken en ga op pad: stap voor stap, af en toe kijkend of ik nog de goede kant op ga. Later heb ik geleerd dat het ook nog wel handig is om gehoor te geven aan je behoeftes en de gevoelens die hiermee gepaard gaan te accepteren en aandacht te geven. Des te vreemder was het dat ik de hele afgelopen week voor het eerst in mijn leven tegen een berg op keek. Ik had geen idee waar ik nu precies naar toe wilde, wat het pad was dat ik dan diende af te leggen en welke stap ik nu het beste als eerste kon nemen.

INNERLIJK KOMPAS
Ik ben nu al een week droevig (bij mij duurt dit meestal maar een paar uur tot maximaal een dag). Normaal gesproken ben ik bijna altijd vrolijk en ervaar ik werkelijk inner joy. Ik weet bijna altijd precies waar ik heen ga en sta ik zo stevig als een huis en nu heb ik het gevoel dat ik op losse schroeven sta. Het voelt onwennig en maakt me nog steeds verdrietig.

Gelukkig weet ik steeds beter wat er (met me) aan de hand is en waarom dit een belangrijk moment is voor mij. Ik sta op de kruising waar ik al maanden naar toe heb werk maar tot nu toe maar niet uit kwam. DIT is het moment om mezelf nog meer waar te maken en VOLLEDIG gehoor te geven aan mijn hartsverlangen(s). Ik heb nu zo’n sterk contact hebt met mijn ‘HART/ innerlijk kompas’ en neem dit serieuzer dan ooit. Ik hoop dat ik tijdens mijn ‘bergbeklim tocht’ constant blijf afstemmen op me-ZELF en ben stiekem benieuwd naar hetgeen dat ik onderweg tegen zal komen en kijk uit naar meer zoet, naast het zuur tijdens de doorstart van de reis op het pad van mijn HART die ik sinds 2007 (mijn burnout) bewust heb ingezet.

VRAAG
Wat geeft jouw HART/ innerlijk kompas aan? Wat is jouw lonkend perspectief en maak je je al klaar voor de reis daarheen of ben je misschien aan het onderzoeken wat jouw HART/ kompas nu eigenlijk aangeeft? Of sta je ook op een kruising waar je een belangrijke keuze op dient te maken?

Shanti Silos
www.light-works.nu | www.levenengenieten.nu |www.lichtpuntjes.nu