Ik ben er klaar mee de crisismanager te zijn!

“Marieke, zou jij een beetje op je broer willen letten, want jij bent zo verstandig en hij is zo impulsief’. Als jongere zus voelde ik me vereerd met de verantwoordelijkheid die mijn moeder me vaak gaf.

We stonden er alleen voor, want mijn vader was weg. Het gezin was uit elkaar. Mijn broer is zeven jaar ouder en ging dus veel eerder dan ik uit huis. Hij ging in een band, werd theatertechnicus en deed ons geloven dat het fantastisch was in het kraakpand waar hij zat. We gingen ook kijken, maar vonden het helemaal niet fantastisch. Er waren namelijk nogal wat verwarde mensen daar en hij barricadeerde de deuren in dit oude klooster met bedspiralen. Barricades hielpen om hen buiten te sluiten.

Plassen in emmers

Hij liet ons alle gangen zien, ook de badkamer en toiletten. Die waren verstopt, want de waterleiding was afgesloten door de gemeente. Ze moesten plassen in emmers. Hij had het over alles wat ze wilden gaan doen en hoe mooi het zou worden. Na het kraakpand volgde een hele stroom van vriendinnen (die vaak met zichzelf in de knoop zaten), steden en banen. Ik bleef mijn broer redden, verhuisde hem tien keer en vroeg niks terug. Dat kon hij immers niet.

Veel geven en weinig nemen

Mijn moeder gaf mij nooit de aandacht die mijn broer kreeg, want met mij ging altijd alles wel goed. Ik raakte daardoor gewend niks te vragen. Ze bleef wel angstig, zelfs zo erg dat ik nauwelijks nog vertelde waar ik mee bezig was. Ik moest het zelf doen, dat kon ik toch zo goed? Mijn vader leefde zijn nieuwe leven en woonde ook een hele tijd in Portugal.

Ik ging uit huis, kreeg een vriendje, vond een fijne vriendengroep die vooral heel stabiel waren, iets wat ik zo nodig had toen ik ging werken als journalist. Niet zo gek natuurlijk, want als er iemand een scherp oog heeft voor de afwijking, voor angsten, crises dan ben ik het wel. Ik had van mijn jeugd een beroep gemaakt. Verhalen maken als loutering voor mijn eigen ziel en hopelijk ook voor de ziel van alle andere mensen die ‘te weinig’ hadden of te weinig hadden gehad zoals ik.

Niet normaal

Negen jaar geleden kwam voor mij een verandering. Ik vond een man die zich aan mij bond. Iemand op wie ik kon bouwen. Ik kon het lang niet geloven. Ik ging kijken of het ergens toch niet klopte. Ik ging hem manipuleren zoals ik dat van mijn eigen moeder gewend was. Hij bleek er niet vatbaar voor. Toen ik hem ging negeren, leidde evenmin tot afstoting. Dat was toch niet normaal!

Mijn schoonzus isoleerde mijn broer

Mijn broer dacht de vrouw van zijn leven te hebben gevonden, maar mijn alarmbellen gingen af. Ze isoleerde hem en hij stond dat toe. Hij leek wel verslaafd aan de permanente crisis die ze met elkaar veroorzaakten. De politie kwam aan de deur, de crisisdienst werd ingeschakeld. Ik wilde met hen in gesprek gaan, maar dat kon niet, want we werden letterlijk buiten gehouden.

Altijd bezig voor anderen

Het overlijden van mijn moeder bracht mij en mijn vader dichter bij elkaar. We creëerden een band die we eerder niet hadden. Ik had totaal niet door hoe groot de verantwoordelijkheid was die zo jong al zo groot op mijn schouders kwam te liggen. Mijn moeder leunde niet achterover, maar haar angsten en paniek maakten dat ze geen oplossingen kon zien. Ik zag die wél en kwam in actie. Dat deed ik voor haar en mijn broer; niet voor mezelf.

Ik was er klaar mee

In het zwembad werd ik door mijn broer gebeld. Hij klonk verward. “Ik weet het niet meer, kan hier niet blijven.” Mijn vader en ik gingen op zoek naar crisisopvang. Dat overleggen we terwijl ik met twee natte handdoeken in mijn hand stond terwijl bij mijn dochter Sanne de shampoo nog uit d’r haar druipt. Mijn vader van 80 was aan het bellen voor zijn zoon en ik was weer een crisis van hem aan het oplossen. Alwéér.

Bij een cursus over opvoeden hadden ze het over ‘rolpatronen’. Ik verwoordde waar ik mee zat. “Het rolpatroon in mijn familie is dat ik alles oplos voor iedereen. Ik ben altijd de grote verstandige zus; op mij kan je bouwen. Ik ben daar wel klaar mee eigenlijk.”

Hoe zorg ik voor mezelf?

Zelf actie nemen, ik wil het wel, maar hoe doe ik dat? Ik ben in staat bij anderen perceptie te vormen. Ik zie waar ze zich gevangen houden in angst en kan anderen inspireren en motiveren tot actie. Dat heb ik gedaan nu als journalist, als jongerencoach, als storyteller, en nu als marketeer en business designer.

Maar hoe neem ik regie nu over mezelf? Waar ben ik in dit verhaal? Zoals een recruiter laatst tegen me zei: vanwaar die twijfel? Je hebt zoveel al gedaan, je mag best trots zijn.

Achter mijn angst ligt de oplossing

Het is ironisch dat ik op zoek ben naar mijn zelfvertrouwen, maar mijn klanten hier wél over adviseer. Dan zeg ik: “Het grootste probleem is uiteindelijk de perceptie van je team. Daar zit de eeuwige bottleneck, en ligt de uiteindelijke oplossing.”

Ik ben toe aan mijn eigen frisse blik op mijn werkelijkheid. Dat ik mijn perspectief kan kantelen van angst om het vertrouwde te verlaten naar zin in het onbekende.

Elke dag weer zet ik daarin stapjes. Dat begint met eerlijkheid. De eerlijkheid om dit op te schrijven, te doorvoelen en te zeggen: ik durf het, omdat het kan en mag. Ik mag voor mezelf zorgen.

Marieke was ‘in een vorig leven’ journaliste, maar creëert tegenwoordig nieuwe merkidentiteiten voor ondernemers. Ze wil bedrijven helpen inzien dat ze er niet zijn om geld te verdienen, maar om de wereld beter te maken voor alle zoons en dochters (waaronder haar eigen Sanne).

In 2018 volgde Marieke bij LightWorks een coachingtraject, waarbij zelfliefde een belangrijk thema was. Hier schrijft ze over haar nieuwe inzichten en voortgang.

Over LightWorks

LightWorks helpt jou of jouw team op weg, naar persoonlijke & professionele groei. Dit doen we door te coachen, workshops aan te bieden & lezingen te geven die empoweren en inspireren.

lees verder...

LightWorks in kaart

light-works map

klik om te vergroten

  • Upcoming Events

    Er zijn momenteel geen toekomstige events.

Referenties